Kapellezing 12 september door Claartje Kruijff

Zinpodium: boekfragment Leegte achter de dingen

Op maandag 12 september 2016 geeft Claartje Kruijff, schrijver van het boek Leegte achter de dingen, een lezing in Hilversum in De Kapel. Uit haar boek een fragment uit hoofdstuk 6: Mensen die zwaarte kennen zijn de leukste mensen, we kennen allemaal moeilijke gevoelens.

Leven als pittige opdracht

Heb jij ook van die gevoelens waar je geen raad mee weet? Die maar moeilijk te delen zijn met een ander? Hoe gaat het, vraagt iemand, en dan zeg je: goed hoor. Terwijl je je op dat moment eenzaam voelt misschien of somber.
Wat een opluchting. Rene Gude, filosoof met de dood voor ogen, zei het gewoon op televisie bij De Wereld Draait Door. Hij vertelde dat het leven niet altijd leuk is en dat het bij tijd en wijle best zwaar is. Je moet elke dag je bed uitkomen, er op school wat van maken, vrienden zoeken, een baan vinden, een partner om het leven mee te delen en al die tijd zit je er wat van te maken en van datzelfde leven te houden. Terwijl het een hoop gedoe kan zijn ook!

Terwijl hij zo realistisch over het leven sprak zag je een paar jonge mensen in het publiek opgelucht lachen en knikken. Dit was voor hen blijkbaar geen cynisch oudemensengezeur. Deze man met de dood voor ogen, op de grens van het leven, pakte het publiek en mij bij de kladden.

Dit is het precies, dacht ik toen ik het zag. Ik zit heel veel van dit leven te houden en moet er niet aan denken dat ik het zou moeten verliezen. En toch is het vaak gedoe, en af en toe ook best zwaar. Ieder voor zich moeten we ons een weg banen door het leven heen, We zoeken een eigen veilige plek waar we ons thuis voelen. En steeds als we denken ergens te zijn aangekomen worden we voor we het weten door datzelfde leven uitgedaagd om een en ander om te gooien, om ons aan te passen en om datgene waar we aan gehecht zijn los te laten.

Jong, mooi, veel genieten en altijd een grote lach met witte tanden.

Alles speelt zich soms wat eenzaam binnen in ons af, terwijl iedereen in mijn beleving, met variaties op hetzelfde thema rondloopt. Laatst vroeg ik aan een vriendin hoe het met haar ging. ‘Ach’, zei ze, een beetje cynisch, ‘het kabbelt voort.’ We hebben er om gelachen en ik denk vaak aan haar opmerking terug. Misschien is dat wat het soms is. Gewoon uithouden. Doorzetten. En als je dat met elkaar kan delen kun je elkaar verlichten. Samen nieuwe lucht voelen. Erom lachen en weer opgelucht in- en uitademen.

Het leven is een pittige opdracht: Ik denk dat we dat best vaker tegen onszelf en elkaar mogen toegeven. In de huidige beeldcultuur wordt ons vaak een onrealistisch beeld van het leven voorgespiegeld. Jong, mooi, veel genieten en altijd een grote lach met witte tanden. Alles is leuk en je moet overal van genieten. Terwijl de dagelijkse werkelijkheid ons hele andere dingen laat zien. Het lijkt wel of we het maar moeilijk vinden onze privébesognes te delen, terwijl wij massaal kunnen rouwen om de dood van een bekend iemand. Er komt bij zo’n nationaal rouwmoment zoveel verdriet en behoefte aan saamhorigheid naar boven, zoveel aan emotionele bijvangst, dat ik weleens denk dat wij met veel onverwerkt verdriet en onvermogen rondlopen. En hoewel ik kan denken dat ik de enige ben met allerlei gevoelens blijkt dat we vaak veel meer met elkaar delen dan we denken.

Ruimte en taal vinden om lastige kanten te delen

Misschien is dat wel waar het om gaat. Dat we ruimte en taal vinden om de lastige kanten van het leven met elkaar te delen. Dat we durven stilstaan in en bij wat er is en niet almaar denken in oplossingen en doordenderen.

Er zijn veel verdrietige en moeilijke situaties, waar vaak geen snel einde aan komt, waar een pleister op de wonden niet voldoende is. Het leven is mij gegeven, met alles wat er bij komt kijken. Het is een geschenk met veel lagen en verschillende kanten: veel moois maar ook veel rottigheid en pijnlijks. Ik krijg net als alle mensen om mij heen op een eigen tijd met eigen porties verdriet te maken. Iedereen heeft op een bepaalde manier een eigen kruis te dragen.

Te weinig ruimte en taal om met elkaar stil te staan bij alles wat ons tegenvalt, bij de pech en tragiek in ons leven.

Wij delen hoogte- en dieptepunten heel uitvoerig en intens met elkaar. En dan staan we voor even stil bij hoe we willen leven. Bij uitvaarten zie en voel ik dat heel duidelijk. We hebben dan gesprekken met elkaar die we verder maar nauwelijks hebben. Op het internet circuleert een filmpje: vijf geleerde en te leren lessen van mensen die sterven. Stervende mensen kunnen ons kennelijk vertellen waar het om gaat, waar het om zou moeten gaan. De boodschap is duidelijk: het draait allemaal om liefde en verbondenheid. Om de juiste concentratie en keuzes in het leven, om de prioriteiten die je stelt. Maar waarom wachten we tot het op de dood aankomt? Waarom hebben we de dood zo nodig om ons te herinneren aan het leven?

Omdat het levensgesprek te weinig aan bod komt in onze dagelijkse drukte en beslommeringen. Terwijl ik ervan overtuigd ben dat we behoefte hebben aan dergelijke gesprekken, dat we het leven in alle opzichten meer met elkaar kunnen delen. Ook de lastige, moeizame en teleurstellende kanten ervan. We kunnen van elkaar leren en elkaar verder helpen. We kunnen elkaar richting bieden en troosten.
Ik voel om mij heen soms te weinig ruimte en taal om met elkaar stil te staan bij alles wat ons tegenvalt, bij de pech en tragiek in ons leven. We zouden zoveel meer aan elkaar kunnen hebben. Gedeelde smart is niet voor niets halve smart. Vele harten maken een lichter bestaan.

De lezing, georganiseerd door De Kapel, op 12 september 2016 begint om 20.00 uur. Deelnemen? Bekijk het evenement voor meer informatie.

www.claartjekruijff.nl

Zinweb Redactie
De redactie van Zinweb bestaat uit een team van bevlogen jonge journalisten. De redactie publiceert eigen artikelen of plaatst gastartikelen van experts. Raadpleeg de contactpagina voor een overzicht.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *