Yes, we can

Dinsdag 4 november – een historische dag voor Amerika, wellicht zelfs voor de hele wereld. Het land kiest Barack Obama tot eerste zwarte president in de geschiedenis. Peilingen voorspelden al een behoorlijke winst – dat zijn voorsprong zo ruim zou zijn werd echter niet verwacht.

Het is opvallend dat een land met zoveel rechtse mensen deze keuze maakt.
Waarom dat gebeurt?
Daar zijn denk ik verschillende redenen voor aan te geven, maar de belangrijkste is misschien wel de welbespraaktheid van Obama; zijn grote vermogen om zichzelf neer te zetten als een bevlogen politicus. Zijn toespraken maken indruk op bijna iedereen. Het ‘yes we can’ is een soort strijdkreet geworden die blijft hangen. Het verhaal over de 106-jarige vrouw in zijn aanvaardingstoespraak zat geweldig in elkaar.

‘Zij werd geboren toen de slavernij nog maar een generatie geleden was. En vanavond denk ik aan alles wat zij in haar eeuw in Amerika heeft meegemaakt. In een tijd dat de stem van vrouwen werd gesmoord en hun de hoop werd ontnomen, zag zij hen opstaan en hun stem verheffen en het kiesrecht opeisen. Yes we can. Toen ons land wanhoopte en in crisis was, zag zij een volk zijn angst bedwingen met een New Deal, nieuwe banen, een nieuw besef van een gezamenlijk doel. Yes we can. Toen de bommen op onze havens vielen en de wereld door tirannie werd bedreigd, was zij getuige van een generatie die tot grote hoogte steeg en een democratie die werd gered. Yes we can. Ze zag de bussen in Montgomery, de brandslangen in Birmingham, een brug in Selma en een dominee uit Atlanta die een volk voorhield dat ‘We Shall Overcome’. Yes we can. En dit jaar, bij deze verkiezing, bracht ze haar stem uit, omdat ze na 106 jaar in Amerika, na de mooiste tijden en de donkerste uren, weet dat Amerika kan veranderen. Yes we can.’

Martin Luther King sprak zijn beroemde woorden uit op de trappen van het Lincoln Memorial op 28 oktober 1963.’I have a dream’. Hij droomde dat op een dag de zonen van voormalige slaven en de zonen van voormalige slavenhouders op de rode heuvels van Georgia samen aan zouden schuiven aan een tafel van broederschap. Hij droomde dat er een dag zou komen dat zijn vier kinderen zouden leven in een land, waar zij niet beoordeeld worden op hun huidskleur, maar naar de inhoud van hun karakter.

Vijfenveertig jaar later is ‘Yes we can’ een soort nieuwe litanie geworden op alles wat Obama voor ogen heeft nu hij op die belangrijke plek terecht komt. Hij gelooft dat het kan, hij hoopt dat het kan en gaat ervan uit dat het kan, en met hem vele Amerikanen. Ik ben benieuwd wat hij voor elkaar krijgt in een land waar zoveel tegenstellingen zijn en zoveel problemen om op te lossen. Maar dat hij er zo in gelooft geeft veel vertrouwen voor de toekomst. En veel van de dromen van Martin Luther King zijn waarheid geworden. Laten we hopen dat Obama het inderdaad kàn!

Annegien Ochtman - de Boer
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *