'Wij keken vanuit de jongeren naar de kerk'

Deel 2 van een interview dat voormalig Zinweb-redacteur Inger van Nes gaf voor het magazine VolZin. Lees hier het eerste deel. “We zijn christen, dat is in de stad al heel bijzonder, laat staan dat je gaat zeuren over vrijzinnigheid en orthodoxie. Die discussie is voor mijn generatie absoluut niet interessant.”

Netkerk

“Afgelopen twee jaar hebben mijn collega Karel Smouter en ik in opdracht van de PKN in Amsterdam gewerkt als kwartiermaker voor jongeren. ‘Impulsen geven aan het kerkelijk jongerenwerk’ luidde onze opdracht. Daar hebben we dus meteen een streep door gehaald. Alsof jongeren een zielige doelgroep zijn die een aangepast cursusprogramma nodig heeft. In de kerk vraagt men zich veelal af hoe men de traditie aan jongeren kan overdragen. Onze insteek was precies omgekeerd. Wij wilden vanuit de jongeren – om preciezer te zijn: vanuit de generatie van twintigers – naar de kerk kijken. We hebben met allerlei groepen gepraat: met maatschappelijk betrokken twintigers, spiritueel betrokkenen, creatievelingen en kunstenaars. Allemaal mensen van wie wij dachten dat het ‘logisch’ zou zijn dat ze een link met de kerk zouden hebben. ‘Logisch’ omdat voor Karel en mij betrokkenheid, spiritualiteit, creativiteit verbonden zijn met het christendom. We kregen antwoorden als: ‘Heel goed dat er nog een plek is waar oude en eenzame mensen naar toe kunnen.’ Of: ‘Ik vind Jezus echt wel tof, maar wat de kerk van hem gemaakt heeft, daar kan ik niets mee.’

We hebben een film gemaakt, ‘Nu(l) Twintig’. Vijf twintigers komen daarin aan het woord. Met die film zijn we allerlei kerkclubjes afgegaan. We hadden heel slecht nieuws voor ze: deze jongeren zullen zeker geen kerklid worden, het zondagmorgen-christendom is absoluut niet hun ding. We hebben die clubs ook gevraagd of jongeren hun gebouw zouden mogen gebruiken voor andere activiteiten. Het fantastische aan Amsterdam is dat wij van al die kerken daarvoor toestemming hebben gekregen. Op 1 januari zijn drie mensen van start gegaan, als opvolgers van Karel en mij, om de nieuwe Netkerk te gaan trekken en faciliteren. De Vluchtkerk zie ik als een proeftuin voor de Netkerk, maar met een veel grotere intensiteit dan we dachten. Festivals, ontmoetingen, manifestaties, culturele bijeenkomsten, ongedwongen ontmoetingen op een zolder, zulke zaken hebben de toekomst. En diaconale betrokkenheid, iets doen voor je buurt. Maar stuur alsjeblieft als kerk geen acceptgiro’s naar jongeren of onpersoonlijke uitnodigingen. Geef het hele idee op dat ze jouw organisatie moeten komen versterken. Voor 95 procent van de jongeren werkt dat niet.”

Contrast

“Ik kom uit een gemiddeld christelijk milieu. In Vreeland was ik één van de eerste kinderen die werd gedoopt in de Samen op Weg-kerk. Ik voel enerzijds liefde voor de mensen in de kerk, kom graag in kloosters, Taizé betekent veel voor mij. Anderzijds ga ik nooit helemaal in één religieuze groep op. Ik bezoek allerlei kerken en heb vrienden van allerlei slag. We zijn christen, dat is in de stad al heel bijzonder, laat staan dat je gaat zeuren over vrijzinnigheid en orthodoxie. Die discussie is voor mijn generatie absoluut niet interessant.

Ik heb van mijn orthodoxere collega’s en vrienden veel geleerd. De vrijzinnigheid is vrij rationeel, ze willen geen halleluja, ‘doe maar normaal’ is het devies. Ik mis daarin persoonlijke devotie. Daarvoor heb ik de orthodoxie nodig. De kracht die zij aan hun geloof ontlenen, miste ik zelf. Ik heb die nog steeds niet helemaal, maar ik wil me kwetsbaar opstellen en daarnaar op zoek gaan. De persoonlijke band met Jezus, de ervaring van de levende God, is wel degelijk relevant in je leven. Je wordt er een ander mens van. Omgekeerd leren mijn orthodoxere vrienden ook van mij. Als psycholoog ben ik afgestudeerd op het onderwerp ‘geloof en depressie’. Orthodoxe kerkgangers blijken meer kans op depressie te hebben dan niet-orthodoxe kerkgangers of mensen die niet naar de kerk gaan. Geloof is dus niet altijd gezond. Orthodoxie kan gepaard gaan met angstgevoelens, de dreiging met zonde en hel.

Het christendom is voor mij verbonden met het idee van contrast. Een contrast tegen de neiging om jezelf af te sluiten of je te conformeren aan wat gangbaar is. Jezus ging in zijn eentje bij een hoer of een tollenaar zitten. Het werkelijke navolgen van hem gaat verder dan bidden, geld geven of zondags naar de kerk gaan. Navolging gaat over het niet oordelen over de ander, er zijn voor anderen, zelf durven te ontvangen wat jou gegeven wordt – allemaal zaken die haaks op de huidige samenleving staan. Wanneer je die keuze maakt en daaraan werkelijk consequenties verbindt voor je eigen leven, verander jijzelf. Leidt God mijn leven? Ik moet natuurlijk gewoon mijn eigen dag bepalen, maar ik probeer wel voldoende tijd in te ruimen om te luisteren naar God en te kijken naar wat er dan naar mij toekomt. Eigenlijk had ik deze maand en de vorige uitgetrokken om na te denken over wat ik na mijn werk als kwartiermaker wilde doen: promoveren? werken in het bedrijfsleven? Maar ik moet er even niet aan denken dat ik tussen de boeken duik of een mantelpakje aantrek om voor ABN-AMRO te werken. De tijd om over de toekomst na te denken, is ineens weg. Ik ben nu bij de Vluchtkerk. Ik voel me nu heerlijk!”

Dit interview verscheen in VolZin, magazine voor zinvol leven.

Kijk ook op ingervannes.nl.

Inger van Nes
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *