Wie weet wat god is (1)

Indoctrinatie in oost en west
In het Boeddhisme worden volgelingen aangespoord de meditatie te beoefenen. Het doel is tot inzicht te komen omtrent hun Ware Zelf en de Universele Werkelijkheid.

Wie enigszins op de hoogte is van de complexe inhoud van het Boeddhisme zou tot de conclusie kunnen komen dat de desbetreffende leringen voor de gewone man volstrekt onbegrijpelijk zijn. Bovendien kan hij algauw tot de bevinding komen dat de meditatie-technieken te zwaar zijn om ermee door te gaan. Dat het allemaal erg ingewikkeld is, dan wel nodeloos ingewikkeld lijkt, zou het Boeddhisme aangerekend kunnen worden.

 Iemand, die zijn eerste schreden had gezet op het Achtvoudige Pad van de Boeddha, zei eens tegen mij: ‘Ik ben ermee gestopt. Het Pad consequent volgen is gewoon te moeilijk en in het dagelijks leven ondoenlijk.’ Daar kun je alle begrip voor hebben, want is de Bergrede vergelijkenderwijs  niet even ‘ondoenlijk’ om consequent na te volgen?

Zeggen dat de Boeddhistische leringen gecompliceerd zijn is geen onwaarheid, maar aanvoeren dat ingang vinden in het Boeddhisme uitsluitend voor de intellectuele elite is weggelegd, gaat te ver. Niet alleen omdat leken zich gaandeweg kunnen bekwamen in het mediteren, maar ook omdat het intellect bij meditatie-oefeningen een ondergeschikte rol speelt, al spreekt het vanzelf dat je wel moet weten waar je mee bezig bent en wat je doel is. Mediteren is wakker blijven; niet wegzwijmelen.

In het Christendom valt de concentratie op de persoon van Jezus, en is niet de meditatie maar het gebed de kern van het geloofsleven. Volgens het leerstuk van de Christelijke Kerk is Jezus de middelste van de drie goddelijke personen en maakt als zodanig deel uit van de Drievuldigheid Gods. Deze Heilige Triniteit bestaat uit de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Hoe begrijpelijk is dít concept voor de gewone man?

De Drieëenheid is een christelijk dogma. En zoals met elk dogma het geval is, leidt het niet alleen tot kleingeestig gekissebis over geloofsartikelen, maar ook tot scheuring binnen bestaande kerkgenootschappen. Zo hanteert het Rooms-Katholieke geloof het dogma dat bij de eucharistie de wijn verandert in het bloed van Christus. Ik vroeg eens aan een priester of hij dit echt gelooft. Hij knikte. H.M. Kuitert noemt de consecratie: ‘door Rome onopgeefbaar als realiteit.’(Trouw, 8 okt. 2011)

Bij de protestanten wordt het Heilig Avondmaal gevierd, al zal vermoedelijk geen van de aanzittenden een teugje wijn nemen met de gedachte dat hij het bloed van Christus drinkt.

 

Helen Knopper
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *