Wel mijn Nederland

De laatste weken valt me op dat de toon van de reacties op het vluchtelingen- en migratie beleid verandert. Van een positief welkomstgeluid naar Pegida-demonstraties, met spreekkoren tijdens gemeenteraadsvergaderingen en uitspraken als ‘vol=vol’ en ‘die vluchtelingen komen onze banen inpikken’. Opinie door Layla Bil.

Ook de tegenreacties veranderen: Volkskrant columnist, Asha ten Broeke attendeert blanke mensen op hun ‘wit privilege’ en freelance journalist Rianne Klazinga schreef afgelopen week in de bijlage van De Telegraaf als reactie op het debat in Steenbergen, ‘Dit is niet mijn Nederland.

Voor de hoog opgeleide bovenlaag, met een middenklasse salaris, is het inderdaad makkelijker om hulp te bieden aan vluchtelingen.

Het ‘wit privilege’ waar Ten Broeke de blanke samenleving op wijst, geldt in principe ook voor de mensen die hebben staan schreeuwen in Steenbergen tijdens de inspraakavond. Maar geldt dit wel écht voor hen? Want hoewel dat misschien niet altijd tot uiting komt, is er in Nederland wel degelijk sprake van segregatie binnen de autochtone Nederlandse samenleving. Voor de hoog opgeleide bovenlaag, met een middenklasse salaris, is het inderdaad makkelijker om hulp te bieden aan vluchtelingen.

Wanneer jij zelf in de bijstand zit, en niet tot de 28% hoog opgeleiden behoort, is het vluchtelingenprobleem een ander verhaal.

Wanneer ik dan een artikel lees dat is geschreven door een hoogopgeleide freelance journalist ‘Dit is niet mijn Nederland’ zie ik een parallelle beweging. De lager opgeleide Nederlanders die tegen de komst van vluchtelingen zijn, zeggen lelijke dingen over vluchtelingen: ‘Een asielzoeker met een volle zak, pakt uw dochter met gemak.’ Waarop de hoger opgeleide Nederlander weer kwaad reageert en deze mensen in het hokje “Tokkies” plaatst. Stereotypen en vooroordelen worden in stand gehouden.

Daarom maak ik me zorgen over de uitspraak; ‘Dit is niet mijn Nederland’. Dit betekend dat je je handen van de discussie aftrekt. Dat je er niets meer mee te maken wil hebben. Als je ‘Dit is niet mijn Nederland’ zegt, stop je met luisteren naar de jongens met zwarte Nike petjes, die schreeuwen tot de blauwe aders in de nek te zien zijn. Ze schreeuwen omdat ze anders niet worden gehoord door elitair Nederland. Waar groepen elkaar tolereren, maar niet met elkaar in gesprek gaan.

Ook dit is mijn Nederland, in al haar mooi- en lelijkheid

Tolerantie, waar Nederland zo trots op is, is niets meer dan een onverschillige houding tegenover elkaar. Tolerantie anno 2015, gaat het gesprek uit de weg en zal vluchtelingen en asielzoekers net zo min helpen integreren als jongens die de spreekkoren in Steenbergen verzorgden. Ook dit is mijn Nederland, in al haar mooi- en lelijkheid. De discussie wordt gevoerd in alle lagen van de samenleving en de vluchtelingenproblematiek is niet uitsluitend een politieke zaak. Het is niet de vraag of er vluchtelingen en asielzoekers naar Nederland komen, want deze mensen zijn er al. Het is de vraag wat wij hier als samenleving van leren.

Layla Bil
Layla is student- en freelance journalist. Ze is voornamelijk geïnteresseerd in sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen en haalt haar inspiratie uit ontmoetingen met mensen uit de hele wereld en uit hedendaagse beeldende kunst, muziek en literatuur.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *