We had the experience but missed the meaning… (1)

Op je reis door het leven maak je van alles mee. Maar om je bestaan te doorzien tot op God heb je aanwijzingen nodig om je op koers te houden. Want met God raak je wel steeds verder van huis.

Deel 1: Wond

 

In een tweewekelijkse serie van 8 columns neemt Marianne Vonkeman ons mee op reis om onze ervaringen op de innerlijke weg te leren herkennen als ‘sporen van God’.

Wond
Er trekt een spoor

van binnen;
het trekt
als een wond.
Ik ben de weg kwijt.

Misschien begint het met een onrust van binnen. Of met een ingrijpende gebeurtenis in je leven. Maar je merkt dat er iets aan de hand is, alsof je gewond bent geraakt. In het leven met God is dat een belangrijk moment. Je beseft: ik volg geen spoor op weg naar God, maar er wórdt in mij een spoor getrokken. Degene die het spoor trekt, wordt niet gezien. Het spoor zelf lijkt aan het werk. In de menselijke ervaring is het werk dat God doet niet te scheiden van wie God is: het is één en dezelfde beweging. God is niet anders dan wat Hij doet, maar tegelijk blijft het geheim van God voor het menselijk oog verborgen. Alles wat wij van God kunnen merken is hetgeen in het voorbijgaan van God aan ons gebeurt: wij zien het achteraf, als kringen in het water als de steen al gevallen is, als voetstappen van iemand die voorbij is gegaan.

Het spoor lijkt zelf ook onderweg te zijn. Dit onderstreept dat onze omgang met God een levenslang proces is. De weg ontwikkelt zich gaandeweg en ligt niet lang van te voren uitgestippeld kant en klaar op ons te wachten. Er is niet een spoor getrokken dat nu gevolgd moet worden, nee, het spoor dat zich dagelijks in ons uitzet, trekt ons stap voor stap het leven door. Het spoor trekt van binnen. Van binnenuit wordt er aan ons getrokken. Dit wijst op een leven dat niet door impulsen van buitenaf wordt geregeerd maar van binnenuit zijn weg vindt. Het gaat om een groeibeginsel dat al potentieel in de mens aanwezig is, niet om een aangeleerd gedrag. De mens is geschapen naar het beeld van Gods Zoon en tót zijn gelijkenis, zeggen de mystieken. De trekkracht van de Geest is voortaan onze diepste motivatie. Zo worden we wie wij in aanleg zijn.

Het spoor trekt als een wond. Nu wordt er gespeeld met een derde betekenis van trekken. Een wond trekt als het aan het genezen is. Het spoor dat zich uitzet in de mens en ons voorttrekt, is een wond. Het doet zeer als God zijn weg met ons gaat, eenvoudigweg omdat ons innerlijk te nauw is en bovendien vaak volgepropt met allerlei onzin. Geen wonder dat de aanraking van God aanvoelt als een wond die geslagen wordt. Er komt als het ware een gat in het omhulsel van onze ziel, in het pantser van zelfbescherming waarmee wij ons staande houden in het leven. Maar ik ervaar: het is een wond die trekt. Met andere woorden: het spoor dat in ons wordt uitgezet is een spoor van genezing. Het spoor dat trekt als een wond stuurt het proces waardoor wij heel worden. Toch blijft het ook altijd een wond.

Ik ben de weg kwijt. Een gewaagde uitdrukking. Wij hebben toch juist de weg gevonden als wij God vinden? Toch is het niet anders dan een voortzetting van de gedachte in het eerste gedeelte. Niet wij volgen een spoor, maar het spoor trekt óns voort. Niet wij geloven maar God gelooft in ons. Het initiatief ligt niet meer bij ons. Ik ben de weg kwijt zoals ik die zelf in mijn hoofd had. Nu begint de reis écht.

Marianne Vonkeman
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *