Wat vertel jij je jongere zelf?

Vaak denkt Marja Ruijterman bij zichzelf: ‘als iemand me in mijn twintiger jaren had verteld wat ik allemaal zou gaan beleven, dan had ik het niet geloofd’. In dit verhaal duikt ze in het verleden en vertelt ze haar vroegere zelf wat ze allemaal gaat meemaken in de toekomst. Lees mee hoe ‘Marja de twintiger’ reageert.

Triestheid en jaloezie

Het is winter en het is koud. Midden in de kamer staat een oliekacheltje en ik zit er met mijn benen omheen en warm mijn handen erboven. Het is comfortabel en makkelijk. Af en toe olie halen op de fiets en dan bijvullen. Dan heb ik weer een tijdje warmte.
Ik voel me alleen en triest. Mijn geliefde is weg en bij een ander ingetrokken. Ik heb haar zelf weggestuurd omdat we constant ruzie hadden en ik er gek van werd. Hard schreeuwen, schelden in het Frans en dat won zij natuurlijk altijd. Bij een kennis vond ik een kamer voor haar maar binnen een week is ze bij iemand anders ingetrokken. Wil een latrelatie maar ze kent dat begrip niet. Voor haar is het nu voorbij. Dat was niet mijn bedoeling. Van het oliekacheltje loop ik naar het raam. Zou ze komen? Ik wacht nu al dagen lang. Af en toe lijkt het of mijn hart uit mijn lichaam wordt getrokken zo verlang ik naar haar. Jaloezie vreet als gif door mijn ingewanden.

De toekomst spreekt

Opeens staat er iemand achter me. Ik schrik verschrikkelijk. Het is een oudere vrouw en ik kan haar niet zo goed zien. Wel zie ik dat ze grijs is en iets kleurigs aan heeft. Ze zegt: “Marja, ik ga je iets vertellen over je toekomst.” Ik ben verbijsterd… zomaar een vreemde vrouw in mijn kamer die me over mijn toekomst gaat vertellen. Even ben ik mijn leed vergeten en ik staar naar haar wazige beeld. Haar stem is wel duidelijk.
“Marja ik ga je vertellen over je leven. Over een paar jaar ben je dit leven zat en wil je het anders. Je gaat je verdiepen in spiritualiteit.” Ik schrik… spiritualiteit? Ja dat deed ik vroeger met mijn moeder maar nu ben ik bezig met belangrijkere zaken. De gedachte aan mijn moeder flitst aan me voorbij en ik krijg het benauwd.

Spreken over spiritualiteit

Ik concentreer me weer op het beeld van de vrouw en ze zegt: “Je zult overal in het land mensen toespreken over spiritualiteit en over communicatie. Dat zul je in zaaltjes doen maar ook bij de politie en bij gemeentes.” Het duizelt me: “De politie? dat is de vijand en van communicatie bak ik niet veel en ik voor groepen praten over spiritualiteit?” “Nee, dat klopt niet… dat gaat nooit gebeuren. Ik hou niet van spiritualiteit, dat is volksverlakkerij en ik kan niet voor groepen praten, daar ben ik te verlegen voor. Wat zou ik moeten zeggen?” “Toch gaat het gebeuren, Marja. Je zult twee boeken met verhalen schrijven over je werk als trainer en coach.” “Trainer en coach? van een voetbalteam?” “Nee, je gaat mensen trainen hoe ze zich presenteren voor groepen en hoe ze beter kunnen communiceren met elkaar. Je gaat zelfs lezingen geven over het Licht dat je hebt ervaren en dat we allemaal Licht en Liefde zijn.” “O nee toch? Dat kan helemaal niet en welk licht?” “Je krijgt diverse Lichtervaringen, mystieke ervaringen worden ze ook wel genoemd. Dat zal je hele leven op haar kop zetten.” Ik ben sprakeloos en weet niet wat te zeggen. Ze gaat verder: “Je zult trouwen met een vrouw met een kind.” Dit gaat me toch te ver. Ten eerste kunnen vrouwen niet met elkaar trouwen en als we dat zouden kunnen zou ik het niet doen. Trouwen is iets voor eh nou ja gewone saaie mensen.

Schrijven? Over liefde?

“Hou maar op dit past helemaal niet bij me, ik ben feministe en een radicale ook en ik trouw niet ook niet met een vrouw. Wat is het voor iemand? Is het Anouk?” voeg ik er voor de zekerheid en voor ze weggaat aan toe. Ik word toch wat nieuwsgierig en ik hoop dat het Anouk is die terugkomt. “Nee, het is iemand anders. Jullie zullen heel lang met elkaar zijn en een huis kopen in Frankrijk. Je zult verhalen schrijven over je ouders en je zult dol op ze zijn. Ook op je moeder. Je schrijft met trots over wat jullie hebben beleefd en je zult met veel liefde over haar schrijven.” Ik voel me wegzinken in een soort blurb. Mijn moeder en ik hebben constant ruzie en ik wil niet aan haar denken. “Mijn moeder? Ik haat haar, ze haalt me het bloed onder mijn nagels vandaan en ik krijg het stik benauwd van haar. Zou ik mooie verhalen over haar schrijven? Vol liefde? Nee, dat gaat mijn voorstellingsvermogen totaal te boven.”

Zielsgeluk

“Nog iets Marja, van je drie en dertigste tot aan je dood zul je zielsgelukkig zijn.” Nu springen de tranen me in de ogen. Zielsgelukkig? Ik? Terwijl ze het zegt voel ik wat hoop boven komen. Zou het? Dan verdwijnt de vrouw langzaam uit beeld. Verbijsterd zit ik om mijn kacheltje heen en ik weet niet wat ik moet denken. Dan gaat de deur open en staat Anouk in de deuropening. Ik spring op en ik vlieg naar haar toe maar ze weert me af en zegt: “Ik kom alleen nog wat spullen halen… ” Huilend val ik op bed. Ik vergeet de vrouw en zink weg in mijn verdriet.

Afbeelding: In dust we trust via Compfight cc.

Marja Ruijterman
Marja Ruijterman geeft trainingen en is spreekster en columniste. Ze heeft verschillende boeken geschreven (zie hier). Verder houdt ze zich bezig met coach-trajecten over communicatie, zelfvertrouwen, leiderschap, werken en leven vanuit rust en innerlijke kracht.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *