Wat knuffels zijn voor kinderen

Kinderen zien knuffels heel anders dan hun ouders dat misschien doen. Het zijn voor kinderen vaak onvervangbare dingen die een levend bestaan worden toegekend. Dat is wel wat anders dan een bacteriemachine zoals ouders ze vaak zien.

Scheppend vermogen

Het heeft ergens wel wat van een scheppend vermogen. Kinderen behandelen hun favoriete knuffels als echte mensen, als levende wezens. Ze scheppen daar op een bepaalde manier misschien ook leven mee, zelfs al speelt dat bestaan zich alleen af in hun eigen hoofd. Auteur Nina José Verhoeven merkt in een artikel op haar site op dat er zelfs werkelijke affectie in het spel is, wanneer een kind zonder schroom “ik [hou] van jou” tegen zijn favoriete knuffel zegt. Maar hoe moeten ouders met dit soort binding omgaan? Moeten ze het serieus nemen en er rekening mee houden? Moeten ook zij de knuffels als levende wezens behandelen?

Verlies

Het verlies van een knuffel zou als een veilige oefening wat betreft verlies gezien kunnen worden. Rij niet achter de knuffel aan om die te “redden” als die is blijven liggen in het pannenkoekenhuis honder kilometer verderop. Het kind mag het ding dan magische eigenschappen hebben toegedicht, maar die heeft het natuurlijk niet. Hou dan ook niet die illusie koste wat kost in stand. Het kan op zo’n moment juist een veilige manier zijn om een kind verliles te laten ervaren, zo lijkt het idee van Nina José Verhoeven te luiden. Het is een goede oefening voor later, als het kind ook werkelijk mensen zal verliezen in het echte leven. Gebruik de binding die er is eerder om dit mee te oefenen. Het klinkt wat hard maar het is een interessante methode.

Het ding is niet uniek

Overigens, misschien neemt dit alles een beetje te serieus. Het is nog maar de vraag of het type affectie wat een kind voor diens knuffel kenbaar maakt ook dezelfde soort affectie is die later in het leven een rol gaat spelen. En een middenweg voor alle ouders: voor een kind is diens knuffel uiteraard uniek. Maar dat is het naar alle waarschijnlijkheid niet. Het is veel aannemelijker dat het ding een massaproduct is en met dozijnen tegelijk aan exemplaren in de speelgoedwinkel ligt. Koop bij verlies dan misschien een nieuwe. Het is niet exact dezelfde maar de gelijkenis is zo treffend dat geen kind dat onderscheid waarschijnlijk kan maken. De gehechtheid richt zich misschien niet op dat unieke exemplaar, maar op de algemene vorm. Als die vorm kan worden vervangen is de binding waarschijnlijk nog steeds in tact.

Lees het volledige artikel Ik van jou op het Leven en Loslaten blog.

Afbeelding: fanz via Compfight cc

Claudia Pietryga
Claudia deed zowel een sociaal-agogische als journalistieke opleiding en is alweer bijna tien jaar freelance journalist. Ze schrijft het liefste over maatschappelijke onderwerpen en publiceerde onder meer stukken in de Flair, Hallo Jumbo, Spits, Het Parool, diverse blogs, lokale bladen en uiteenlopende (online) media voor met name ondernemers.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *