Wat heeft bezetten voor zin?

Gisteren zond AT5 uren lang de livestream uit vanuit het door studenten bezette Maagdenhuis van de UvA in Amsterdam. De livestream stelde aan de kijker interessante vragen: wat heeft dit allemaal voor zin?

Gevoel van onbehagen

Het was interessant om te kijken naar de situatie zoals AT5 die uitzond. Het was ten eerste een vrij pure vorm van journalistiek, voor zover dat mogelijk is: een constante stroom aan beeld en geluid, op één plek, met één camera. En dat uren lang. Op zichzelf al een meditatie. De journalist stond daar werkelijk als stille (op enkele herhalingen van slecht verstaanbare woorden na) getuige. De kijker moest zelf wat van de beelden maken.

Wat lieten die beelden zien? Vermoeidheid vooral. Het was ook al laat, dus waarschijnlijk trof de vermoeidheid de aanwezigen letterlijk. Maar er leek ook een ander soort vermoeidheid in te zitten. Moe van het niet weten, zou je kunnen zeggen. De bijeenkomst was democratisch opgesteld (het woord klonk om de haverklap). Daardoor kon iedereen spreken. Soms ook onsamenhangend en irrationeel over irrelevante zaken.

Woede en verwarring

De toon van de sprekers was ook opvallend. Er zat woede in de stem. Het leek er zelden op dat mensen een nieuw standpunt goed wilden presenteren. Het had steeds iets van rants, waar de toon meer indruk maakte dan de inhoud. Het waren verwijten, maar aan wie was niet echt duidelijk.

Iedereen had het recht om zijn frustratie te uiten. Die klonk dan ook luid door de grote zaal. Maar er werd nauwelijks op elkaar gereageerd. Men staarde maar een beetje voor zich uit, de ander het recht gunnend te schreeuwen. Om daarna zelf weer te mogen. Het was zo een serie van boze monologen, waar de enige consensus was: iedereen mag hier boos zijn.

Dat wekt op zichzelf weer een andere indruk: deze mensen zijn in de war. Het gaat niet goed, er gebeurt erg veel, misschien ook in het eigen leven van al die aanwezigen afzonderlijk. Maar niemand weet echt heel goed wat er precies aan gedaan moet worden. Dat doet pijn. Het van je af schreeuwen is een manier om er mee om te gaan. Alle verontwaardigde, onsamenhangende monologen zeiden eigenlijk in koor: we weten het niet.

Hoe geeft het zin?

Het heeft wat verdrietigs om het zo puur in beeld gebracht te zien worden. Het gevoel van wanhoop en uitzichtloosheid blijft je bij. Maar misschien laat de camera wel zien hoe alle bewegingen op gang komen: met beweging. Het gevoel overheerst: we moeten iets doen. Wat dan? Dat weten we nog niet precies, maar iets! Het begint misschien met handelen in chaos, gemotiveerd door gevoel. Pas later kan de structuur zich dan aandienen.

Het is voor de studenten te hopen dat ze die structuur snel kunnen vinden om de woede mee te koelen. De gepolariseerde toestand stemt op dit moment niet hoopvol. Zij met de meest ongenuanceerde en onrealistische ideeën schreeuwen vooralsnog, helaas, het hardst. Het is te hopen dat er zich mensen aandienen met breder perspectief, met sympathie voor de standpunten van de ander. Zonder wordt toenadering en zoeken naar oplossingen erg moeilijk.

Lees hier het verslag van de bezetting op AT5

Afbeelding: AT5

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *