Wat de toekomst brengen moge (2) – De mate waarin wij liefhebben

Het einde der tijden komt met rasse schreden nader. Maar ondertussen hebben astrologen de mond vol van het komende Aquarius-millenium, waarin mensen in vrede zullen samenleven. De Indiërs spreken van het Kali-Yuga, het IJzeren Tijdperk, dat vergezeld zal gaan van natuurrampen en gewelddadigheden op grote schaal.

Wel, de heersende situatie laat zien dat genoemd Tijdperk al lang en breed is aangebroken en ‘vrede op aarde’ ver te zoeken is. De Christenen kijken uit naar de komst van het voorspelde duizendjarige Vrederijk, al zullen er ook zijn die de eveneens aangekondigde Dag des Oordeels met vreze tegemoet zien. Want hoe zal het oordeel luiden en wanneer is het zover?

Werd het maar omgeroepen! Dan zou die bekendmaking door ons immers benut kunnen worden door nog snel recht te zetten wat we verkeerd hebben gedaan? Maar wij weten niet wanneer het zover is. Nochtans is er om de zoveel jaar een of andere groepering van exotisch gehalte, die tot op de minuut nauwkeurig heeft berekend op welk tijdstip de wereld vergaat. Van soortgelijke groeperingen is nooit meer iets vernomen. Tot er weer een sekte aantreedt, die opnieuw zo’n minutieuze verkondiging doet.

Ingeval het einde der tijden nabij is, zouden we best willen weten hoe wij er op dit moment voor staan en, indien de tijd het toelaat, nog aangereikt willen krijgen wat de zin van ons leven was vóór we er afscheid van moeten nemen.

Afgezien van aartstwijfelaars en verstokte cynici zijn er genoeg mensen, voor wie vaststaat dat het leven geheel en al verstoken is van zin en daarom niet de moeite nemen ernaar op zoek te gaan.

Voor zover ik weet, is het tot nu toe geen sterveling gelukt te definiëren wat de zin van het leven is. Bovendien is een definitie geen gids die ons helpt de zin van het leven op het spoor te komen. Daarentegen is het ieder mens gegeven de zin van zijn eigen leven te vinden. Maar hoe vinden we die, omringd als we zijn door beslommeringen binnenshuis en bestookt als we worden door gebeurtenissen van buitenaf?

‘De zin van het leven wordt niet beïnvloed door wat er gebeurt aan de oppervlakte.’ Dat schreef de Cisterciënzer monnik frère Luc, die vijftig jaar als arts en lekenbroeder dienstdeed in het klooster van Tibhirine en door Algerijnse Islamisten op gruwelijke wijze om het leven werd gebracht. (Uit: Frère Luc, monnik en arts in Tibhirine, Uitg. Halewijn, 2012)

Het leven heeft wel degelijk zin, vooropgesteld dat het wordt aangestuurd door liefde. En wij maar roepen: Hebben wij niet altijd ons beste beentje voorgezet? Door elke week de daklozenkrant te kopen; nooit een collectebus te weigeren; zonder morren een oudje te helpen de straat over te steken; ‘s winters de eendjes brood te voeren in plaats van ze met stenen te bekogelen? Voorwaar! dan mogen we uit dat alles immers concluderen dat ons leven werd aangestuurd door liefde? Bovendien hoeven wij ons nergens ongerust over te maken, als wij er zeker van zijn dat liefde over de dood heen gaat en wij op grond daarvan mogen veronderstellen dat van onze liefdeblijken nog een builtje wordt doorgesluisd naar het hiernamaals. Maar mochten wij niet helemaal zeker zijn van onze zaak en wij ons door onrust gekweld afvragen hoe het ons zal vergaan aan gene zijde, dan is de hamvraag natuurlijk wat ons daar rest. Ja wat, als het, op zijn merites beoordeeld, niets anders kan zijn dan de mate waarin wij hebben liefgehad?

Helen Knopper
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *