Wat bergen ons zeggen

Nederlanders zijn er in allerlei soorten en maten. Waarschijnlijk is er maar weinig waarin we werkelijk hetzelfde zijn. Iets wat veel rijkdom en potentie biedt voor onze toekomst. Maar er is iets waarin mensen die opgroeien in Nederland wel overeenkomen… namelijk ons bestaan onder en rond het zeeniveau. En het gebrek aan bergen. Een reflectie door Nicole des Bouvrie.

Bergen

Bepaalde dingen zijn moeilijk uit te leggen. Bijvoorbeeld het begrip ‘berg’ voor iemand die er nog nooit een in levende lijve zag. Een afbeelding ergens van zien is nog altijd niet hetzelfde als het werkelijke ervaren. Dat geldt voor heel veel zaken, voor kunst, voor vrienden, maar ook voor natuur. Misschien is dat wel waarom mensen graag reizen, ondanks dat het veel milieuvriendelijker is om in je eigen omgeving te blijven. Reizen is noodzakelijk, voor wanneer je iets buiten je comfortzone wilt ervaren.

Onder alle ervaringen van het buitenland, het andere, het onbekende, is de ervaring van bergen toch wel extra bijzonder. En dan bedoel ik niet de Vaalserberg – hoewel ik niet aan zijn identiteit als berg wil afdoen. Maar ik verwijs nu even specifiek naar zulke hoge bergen die je geheel omringen, wiens spitse tegenwoordigheid alomvattend is. Dat je ’s ochtends wakker wordt en uit je raam kijkt en je wellicht even vergeten was waar je was, maar dat je er niet omheen kunt. Die immens hoge bergen maken vergeten onmogelijk.

Voorbij grootsheid

Bergen maken elk gevoel van je eigen grootsheid onmogelijk. Het is haast onmogelijk om ergens te staan, kijk recht omhoog en daar torent de berg, hoog boven je hoofd. Dat is een ervaring die geen enkel woord of ansichtkaartje zal overbrengen. Die nietigheid te ervaren en tegelijkertijd de geborgenheid die de immensiteit van het moment je ook laat ervaren. De bergen weerspiegelen je eigenheid die je nooit eerder bezat.

Misschien is dit wel het beste verwoord door dichter en mysticus Rumi:

“De wereld is een berg. Wat je ook zegt, het geeft je een echo terug. Zeg niet ‘Ik zong mooi en de berg echode een lelijke stem!” Dat is onmogelijk. De menselijke intelligentie is een plaats waar twijfel en onzekerheid wortel schieten. Er is geen enkele mogelijkheid om deze twijfel te overwinnen behalve door verliefd te worden.” ~ Rumi (vert. Nicole des Bouvrie)

Misschien ben ik verliefd op deze bergen. Juist omdat ze me zeggen wat ik ben en waar ik sta. En dat er nog altijd veel meer is dan dat ik weet en dat ik kan. Bergen zijn er niet om te overwinnen, maar om je bewust van te zijn, zodat je weet waar je staat.

En wat het betekent dat wij als Nederlanders niet omgeven worden door bergen, dat weet ik niet. Misschien niets, misschien hele veel. Weet u het?

Mountain view

Origineel van Rumi:

“The world is a mountain. Whatever you say, it will echo it back to you. Don’t say, “I sang nicely and the mountain echoed an ugly voice!” That is not possible. The human intellect is a place where hesitation and uncertainty take root. There is no way to overcome this hesitation except by falling in love.”

Afbeeldingen: Nicole, Alpen rondom Saas-Fee, 2015.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *