Waarom ben jij vrijzinnig? Ds. Corrie Jacobs

Ds. Corrie Jacobs geeft de aftrap voor een estafette rond de vraag: Waarom ben jij vrijzinnig?
Het estafettestokje geeft ze door aan Elsbeth Goettsch.

Waarom ben jij vrijzinnig?
Het is een vraag die ik mensen graag stel als beleidssecretaris, maar ook toen ik nog predikante in de gemeente was.

Het is een vraag die ik mensen graag stel als beleidssecretaris, maar ook toen ik nog predikante in de gemeente was.
Meestal word ik verrast door de verscheidenheid aan antwoorden.
En ik realiseer mij dat wie het vraagt ook belangrijk mee het antwoord bepaalt.
Geheel onbevangen nichten en neven vragen mij wel naar mijn motivatie, laatst vroeg mijn nichtje van elf bij het ontbijt: waarom ben jij eigenlijk dominee…tussen twee croissantjes door. Het houdt het gesprek wel gaande.

Vrijzinnig ben ik geworden, omdat anderen mij vertelden dat ik dat was. Toen ik na mijn studie bij de beroepingsbegeleider kwam, vroeg hij, waaraan ik bij gemeentewerk dacht. Ik begon te vertellen dat ik veel voelde voor een beleidsmatige aanpak in de gemeente. O, maar dan ben jij vrijzinnig en dan heb ik niet veel plekken voor je, werd er toen geantwoord.
Ik was toen wel even confuus, want ik kom uit rechtzinnige huize, met een vader die toch wel confessioneel was, als het gaat om de indeling naar modaliteiten. In de gemeente waar hij stond, was een vrouw in het ambt niet geaccepteerd.
Vrijzinnig kende ik wel als de aardige collega’s van mijn vader, waar altijd meewarig bij werd gezegd: ze preken alleen over de bloemetjes en de bijtjes en de kerkramen. Het heeft mij van jongs af aan bezig gehouden, wat daar nou mis mee was. Bijen en Honing voor de ziel.
Later dacht ik: De bijen zijn honingproducenten en werd het tot je nemen van Gods woorden niet met honing vergeleken, misschien wel zoeter dan honing…Ik ben toen ook maar eens artikelen gaan schrijven over vogels, bijen, bloemen en ramen. De herwaardering van (voor)oordelen. En ik werd steeds nieuwsgierig naar waar ik blijkbaar bij hoorde. Dus na mijn eerste toerustingsfunctie, solliciteerde ik op een vrijzinnige plek, eerlijk opbiechtend: ik denk dat ik vrij en zinnig kan zijn, de combinatie moet nog groeien.
En via mijn eerste baan werd mij steeds duidelijk dat ik niet wilde worden vastgepind op denken en spreken volgens bepaalde regels en gedachten.
Ik worstelde altijd al met de vragen: wie zegt wat over wie, wanneer en waarom en vooral ook met welk belang.
Waarom zouden zeventiende-eeuwse theologen alles al geweten hebben wat er te weten en te belijden valt, of de theologen van zeventig en twee honderd van onze jaartelling zomaar voor altijd de hele bijbelse canon kunnen sluiten.
En kunnen een paar mannen alles bepalen in een bepaalde situatie en context voor eeuwig en altijd.
Op een gegeven moment kwam ik niet meer los, van het weten: al het spreken over boven, komt van beneden, ook het spreken dat zegt van boven te komen. Vooral dat laatste werd steeds nijpender.
Zo werd ik langzaamaan bewust dat ik daarmee mezelf vrijzinnig kon noemen.
En door professor Hannes de Graaf in Vrijzinnige Levensontplooiing werd het voor mij nog eens op een rijtje gezet. Deze punten blijven voor mij actueel:
• de vrije omgang met de bijbel,
• de weigering om zich aan welk leergezag te onderwerpen tegen het geweten in,
• de volledige aanvaarding van methodisch-kritisch bijbelonderzoek,
• de plicht tot voortdurende vernieuwing van de geloofstaal,
• de zorg om de humaniteit in de cultuur en de maatschappij,
• de voorkeur voor een persoonlijke geloofsovertuiging waar men achter staat boven het conformisme aan een of andere klassieke geloofsbelijdenis en
• een pluralistische conceptie van kerk-zijn.

Ik blijf me wel bewust dat ik ook in een gesprek met mensen andere accenten leg.
Met zeer rechtzinnige gesprekspartners haal je andere zaken naar voren als in gesprek met ietsisten. Het is een dialogische, beweeglijks identiteit, om het maar eens ingewikkeld te zeggen.
Gaandeweg ontdek ik wel dat ik (nog heel ouderwets) bij de ethische stroming hoor.
Als een echte Jacobs dochter blijf ik worstelen met vrede en gerechtigheid als leidraden van het bestaan. Toch die radicale humaniteit ( waaronder bloemetjes en de bijen vallen) van professor de Graaf.

Corrie Jacobs, beleidssecretaris Vereniging Vrijzinnige Protestanten in Nederland

Dr. J. de Graaf
was hoogleraar voor de Universiteit van Utrecht. Zijn biografie komt 14 november uit.
Hannes de Graaf. Een leven van bevrijding
Bij Uitgeverij Ten Have, geschreven door Dr. E.D.J. de Jongh en op 14 november gepresenteerd in de Rode Hoed.
‘Noord-Sumatra, eind 1944. De oorlog met Japan zal niet lang meer duren. Dominee Hannes de Graaf loopt met een aantal geïnterneerde mannen door het rubberbos. Wanneer hij denkt dat zijn laatste uur geslagen heeft, wordt hij gered door een Japanner. Dit indrukwekkende moment aan het einde van de oorlog bepaalt in belangrijke mate de biografie van deze grote voorman van de PSP, Kerk en Vrede en de internationale vredesbeweging.”
De Graaf besluit na de bevrijding zijn verdere leven in dienst te stellen van de vrede. Deze biografie beschrijft zijn strijd tegen schending van de mensenrechten op sociaal, economisch en politiek terrein.

De estafette vraag zou ik willen stellen aan Elsbeth Goettsch…..

Claudia Pietryga
Claudia deed zowel een sociaal-agogische als journalistieke opleiding en is alweer bijna tien jaar freelance journalist. Ze schrijft het liefste over maatschappelijke onderwerpen en publiceerde onder meer stukken in de Flair, Hallo Jumbo, Spits, Het Parool, diverse blogs, lokale bladen en uiteenlopende (online) media voor met name ondernemers.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *