Waakhond bedreigde diersoort?

Greenpeace werd verweten te kritisch te zijn over goede bedoelingen van energiegigant E.ON. Is het een symptoom van een bredere ontwikkeling die het bestaansrecht van de waakhond bedreigt?

Als een stampvoetend kind

In een artikel betreurt Roebyem Anders het dat Greenpeace dwarsligt bij een groene draai van energiegigant E.ON. Het zou volgens haar Greenpeace niet snel genoeg gaan, en ze zouden ook onraad ruiken: “Als eerste stap brengt E.ON haar alle fossiele – en nucleaire centrales en haar handelspoot in fossiele energie onder in een nieuw bedrijf, New Company, dat apart naar de beurs gaat. Maar Greenpeace reageert als een stampvoetend kind, als het stelt dat dit bewijst dat er dus niets verandert.”

Niet de taak van Greenpeace

Anders oordeelt als volgt over de opstelling van Greenpeace: “De boodschap van Greenpeace: ons fop je niet. Je bent pas duurzaam als je al je fossiele en nucleaire centrales morgen dichtspijkert. Dat klinkt misschien stoer, maar in plaats van zich als ongeduldig kind te gedragen, zou Greenpeace de revolutionaire koerswending van E.ON als eerste, hoopgevende stap moeten omarmen en hopen dat andere energiereuzen durven te volgen.”

Deze stelling is te begrijpen, maar is het niet verkeerd om Greenpeace de rol van keurmeester toe te dichten? Kunnen we van zo’n partij verwachten dat het een vriendelijke oom is die z’n stempel van goedkeuring ergens op plakt? Heeft Greenpeace niet de verantwoordelijkheid om compromisloos te strijden? Daar hoort een positief oordeel over een corporatie niet bij. Het moet die corporaties in de gaten blijven houden.

De taak van een waakhond

Dan hebben we het over waakhonden. Het zijn honden die altijd opletten, altijd alert blijven. Als er sprake lijkt te zijn van goede bedoelingen blijven zij scherp en laten ze zich niet in slaap wiegen. Dat maakt ze misschien niet aardiger, maar wel van node. De vergelijking met een verwend kind is  niet helemaal terecht. Een waakhond blijft grommen, ook als de dief beweert slechts wat kleine spulletjes van z’n baas te hebben gestolen.

Nog van deze tijd?

Een dergelijke rol is misschien belangrijk. Maar de waakhonden hebben de tijd niet mee. Het afserveren van partijen die corporaties scherp in de gaten houden wordt vaak afgedaan als gezeur. Het zou deconstructief zijn en de zaak niet helpen. Het is een begrijpelijk argument, maar toch ook gevaarlijk. Zonder waakhonden zouden kunnen goeden bedoelingen die als masker worden opgezet onopgemerkt blijven. Is het dan terecht dat dit instituut nu bedreigd wordt?

Lees het artikel Met gestrekt been haalt Greenpeace duurzaamheid onderuit van Roebyem Anders op de site van Energie Overheid.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *