Vrijzinnige deuk

Vorige week hoorde ik bij een vergadering van de Raad van Kerken in Nederland de Syrisch Orthodoxe priester Samuel Dogan over de situatie in Syrië. Hij las een brief voor van de bisschop van Homs en Sadad. Er is veel kapot in Syrië, het hele land ligt in duigen. In zijn brief vroeg de bisschop speciaal aandacht voor de situatie van de christenen. De stad Sadad waar veel christenen wonen is een week lang bezet geweest door de terroristen, mensen zijn vermoord, scholen en kerkgebouwen vernietigd, mensen zijn nog steeds zoek. Een samenleving, families zijn onherstelbaar beschadigd tot in vele generaties die gaan komen. De situatie van de christenen in dit gebied is erg slecht.

Bij de situatie in Syrië is het veel moeilijker te helpen of naar een oplossing te zoeken, dan bij de situatie op de Filippijnen. Dat blijkt dan ook uit de opbrengst van de actie voor Syrië (4,9 miljoen) en meer dan 16 miljoen voor de slachtoffers van de super tornado. Acties voor de tsunami, aardbevingen in Haïti en Pakistan leverden veel meer op. Waarom? Omdat de hulpvraag eenvoudiger is? Kleding, voedsel en dekens? Terwijl eigenlijk het belangrijkste uit de brief uit Syrië was: ‘Wij voelen zo ons alleen, en niet gehoord in onze situatie.‘ De meeste mensen kunnen zich iets voorstellen bij storm en schade, maar niet bij vervolging en aanslagen? Gelukkig maar.

Mensen willen vooral niet ‘verkeerd’ geven. Ik denk dat sommige mensen daarom helemaal niets doen. Syrië helpen is niet eenvoudig, er moet een brief worden geschreven en we moeten ons verdiepen in de gecompliceerde situatie en er moet steun komen voor de zwakste mensen en kinderen. Bij vrijzinnigen is het besmet, om te geven aan christenen in nood. Dat strookt niet met ons geseculariseerde geefgedrag. In Syrië zijn zij de zwakkere in de samenleving en het doelwit van terroristische activiteiten. Juist vrijzinnigen zouden uitermate geschikt moeten zijn dit zorgvuldig uit te zoeken en goede brieven te schrijven, soms moet je principes bijstellen.

Na de vergadering in de Bilt gaf ik de priester een lift in mijn auto naar het station, we werden aangereden. De priester bleef uiterst beminnelijk en omhelsde me toen ik hem eindelijk afleverde bij het station. Ik ben een deuk rijker.

Foto: Wies Houweling

Wies Houweling
Wies Houweling wil als theoloog grensverkennend en verbindend werkzaam zijn. Ze is altijd op zoek naar een boeiende vrijzinnige vraag en vele vrijzinnige visies. Wies is werkzaam als algemeen secretaris bij Vrijzinnigen Nederland. Ze geeft lezingen, schrijft artikelen en heeft een uitgebreid landelijk en internationaal vrijzinnig netwerk
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *