Verslag Inspiratiedag 2015 (deel II)

Op 18 april vond in de Jacobikerk in Utrecht de Inspiratiedag 2015 plaats. Dit is een evenement georganiseerd door de vrijzinnig protestantse organisaties samen. Een verslag in twee delen. In dit tweede deel aandacht voor het optreden van Willem Pekelder en de uitreiking van de Compassieprijs voor Project Omalief.

Uw wil geschiede

Willem Pekelder, televisierecensent van het dagblad Trouw, maakt voor de aanwezigen de balans op over wat genoemd kan worden de de programmatische keuzes van Hilversum op het gebied van leven en dood. Hij roept in herinnering de woorden die op het graf van Toon Hermans staan, “uw wil geschiede.” Het is juist dit gevoel van berusting en acceptatie van dood, ziekte en materieel leed dat volgens Pekelder in de psyche van Hilversum momenteel ontbreekt. Het idee dat voor de mens, vrij en gedreven door een idee van maakbaarheid, niets onoverkomelijk is, is een stelling die televisiemaken wellicht teveel domineert.

Pekelder merkt op dat rituelen op televisie zich ook altijd op het leven van de gestorvene zelf richten, nooit op een opvatting over het hiernamaals of iets dergelijks. “Dus worden er wel kaarsjes aan gestoken, maar niet voor God of Jezus of Maria,” zoals hij het zelf treffend samenvat. Allerzielen wordt als voorbeeld gegeven van iets dat op deze manier gedemocratiseerd kan worden: de vorm van het katholieke ritueel nu ook seculier – en dus niet langer slechts voor katholieken beschikbaar – wordt ingezet. De KRO zet in de eigen berichtgeving op deze houding in.

Dansen met de dood

Dat kent een positieve kant, maar het idee van overgave gaat er mee verloren. Pekelder illustreert dit aan de hand van het verschijnsel ziekte, dat niet langer een natuurlijk onderdeel van het leven is. Ziekte wordt nu voorgesteld als “bijna vijanden, beledigingen van het leven.” De teneur van strijd en weerbaarheid – Ik Sta Op Tegen Kanker bijvoorbeeld – is dan wat bij deze post-christelijke houding past. Een gevaar is dan dat aanvaarding als een zwaktebod gezien wordt, een falen in de strijd, een falen van een vrij mens zijn.

Pekelder noemt Herman Finkers in contrast. Hij vertelt: “Herman Finkers heeft ook een ernstige ziekte, maar hoe hij daarover spreekt op televisie is heel anders [dan die van strijd]. Hij is één van de weinigen die je op televisie ziet die in een soort acceptatie of berusting over zijn ziekte spreekt.” Hij voegt nog een citaat van Finkers toe: “In zijn voorstelling zegt Herman: ‘Vecht niet tegen de dood, maar dans met hem, omarm hem, wees er niet bang voor.” Het is een benadering die doet denken aan die van Toon Hermans, maar die ver af staat van de weerbaarheids-industrie.

Willem Pekelder tijdens zijn voordracht.

Omalief

Na de presentatie van Pekelder wordt de Compassieprijs uitgereikt. Winnaar dit jaar is Project Omalief, waar jongeren met een Turks / islamitische achtergrond regelmatig op bezoek gaan bij ouderen in een verpleegtehuis. Er werd benadrukt dat de samenleving steeds meer tot een sandwich wordt: een verzameling op elkaar gestapelde sociale lagen die onderling eigenlijk niet veel binding hebben. Project Omalief doorbreekt deze isolatie, en brengt jong en oud samen, maar ook bijvoorbeeld Turkse of islamitische Nederlanders en oudere Nederlanders die niet Turks of islamitisch zijn. De video die getoond wordt (hieronder ook te zien) weet het goed te illustreren.

Het resultaat is zo goed, en bindend voor de samenleving. Trots staan alle medewerkers en initiatiefnemers op het podium, waar ze openhartig over hun ervaringen vertellen. Een man die alzheimer heeft en steeds hetzelfde verhaal weer vertelt, hoe leer je daar bijvoorbeeld mee omgaan? Dat zijn ingewikkelde kwesties, waar medewerkers over vertellen. Met veel dankbaarheid wordt uiteindelijk de prijs door oprichter Mustafa Kus in ontvangst genomen.

De leden van Project Omalief op het podium om de Compassieprijs in ontvangst te nemen.

Bezoek ook de website van Omalief of bekijk hieronder hun video.

Lees ook deel I van dit verslag.

Foto’s: Johan Tempelaar.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *