Vasten anno 2015 – levenskunst en ervaring

Binnenkort begint de veertigdagentijd. Een moment om te bezinnen, te vasten, om jezelf te reinigen, of is dat allemaal verleden tijd? Of is vasten een onderdeel van levenskunst anno 2015? Een persoonlijke reflectie door Nicole des Bouvrie.

Vasten

In veel religies bevindt zich een speciale tijd die in het teken staat van vasten, het jezelf onthouden van eten (en/of drinken). Denk aan de Ramadan voorafgaand aan het Offerfeest in de Islam, de dag voorafgaand aan Jom Kippoer in het Jodendom, de laatste maand voorafgaand aan het nieuwe jaar en de lente in het Bahá’í-geloof. Zo ook de 40 daagse vastenperiode voorafgaand aan Pasen. Hoewel het allemaal om andere hoeveelheid dagen en momenten in het jaar gaat, hebben religies dus tenminste één heel duidelijk ding overeen: vasten.

2015

Maar wordt dit nog gedaan? Is het ouderwets, of juist nu in deze consumptiemaatschappij extra noodzakelijk en krachtig om een tijdlang je niet te laten voortbewegen door fysieke verlangens? En is het eigenlijk wel een religieus fenomeen, of is het iets dat eigenlijk een mooi onderdeel kan zijn van alle levenskunst?

De redenen waarom mensen gaan vasten zijn uiteenlopend, en zelfs binnen religies is het niet altijd overduidelijk waarom vasten nu eigenlijk wordt voorgeschreven. Gaat het om een reiniging van lichaam en geest, om een inleven in groepen mensen uit heden en verleden die gebrek hebben aan voedsel, om het leren dankbaar te zijn voor wat we allemaal hebben?

Vasten: waarom doe je jezelf het aan?

Zelf heb ik een aantal jaren gevast: een aantal dagen achterelkaar als de zon op is niet eten en niet drinken. telkens was ik bezig met de vraag: waarom doe ik dit?! Als het puur om het fysieke niet-eten gaat, is het erg moeilijk om vol te houden. Waarom mijn lichaam geweld aandoen wanneer ik leef in een omgeving waarin dat gelukkig niet hoeft? Maar zelfs toen ik probeerde de geestelijke houding te vinden, het ruimte te laten geven aan ontplooiing van mijn levenskunst, mijn focus op het spirituele of geestelijke of hoe je dat ook wilt noemen, bleek het vasten niet eenvoudig. Vooral de eerste jaren was ik veel afgeleid door mijn fysieke gevoelens. De leegte, de helderheid, niets daarvan, mijn hoofd was vooral bezig met het voorbereiden voor het tijdstip dat ik wél weer kon eten.

Pas na een aantal jaar veranderde dit. Het vasten ging meer over het creeëren van besef over het moment waarin je leeft, over het hier en nu, en de keuzes die je daarin maakt. Het niet eten en het niet drinken hielpen daarbij, ook door de verhelderende werking die het na een aantal dagen op het lichaam heeft. Maar om die houding aan te nemen tegenover je bestaan, heb je daarvoor een vastentijd nodig? Of is de jaarlijks terugkerende vastentijd een ingebouwde herinnering, omdat we door herhaling pas werkelijk leren? Maar is het niet-eten en/of niet-drinken dan essentieel voor deze ervaring?

Meer vragen dan antwoorden. Gelukkig komt er weer een vastentijd aan, met ruimte om hier over te reflecteren.

Bekijk ook eens dit interessante initiatief over ruimte maken in 40 dagen.

Afbeelding: penguincakes via Compfight cc.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *