Trage vragen

Vanmiddag mogen we weer: met collega eerstelijns psychologen onder leiding van een ondersteunend bureau ons buigen over de transitie in de ggz. Omdat ik niet alleen psycholoog maar ook geestelijk verzorger ben, kijk ik met lede ogen naar het proces van moeten buigen onder de druk van de zorgverzekeraars. 

Het wordt steeds duidelijker: kwaliteit wordt bepaald door snelheid, evidence based therapie, klachtgericht werken en vooral korte trajecten. De cliënt, ik gebruik liever het woord patiënt omdat er wordt geleden, moet vooral zichzelf managen en verleid worden tot het zetten van stappen in de richting van herstel.

Ik ben er van overtuigd dat heel veel problemen die bij huisartsen, praktijkondersteuners en psychologen terecht komen helemaal geen psychosociale problemen zijn maar dat het gaat over levensvragen: hoe leef ik mijn leven, waarom overkomen mij allerlei akelige dingen, hoe integreer ik die, hoe ga ik om met een op dit moment niet vervullende relatie, hoe ga ik om met ziekte en dood, met het niet maakbare?

Begeleiding door een geestelijk verzorger in de eerste lijn lijkt me een uitstekende en goedkope oplossing voor de overdaad aan problemen waarmee huisartsen geconfronteerd zullen worden. Vanaf 1 januari moeten zij het in eerste instantie bij mensen met psychische problemen zelf zien op te lossen, pas bij ernstiger problemen mag doorverwezen worden. Een huisarts vertelde mij laatst dat zij  regelmatig de hele dag niet in haar behandelkamer komt, er is alleen maar behoefte aan gesprekken.

De grote nadruk op actie, op snelheid en efficiëntie staat haaks op de behoefte aan leren omgaan met de trage vragen van het leven, in veel gevallen dus een beweging de verkeerde kant op.

Laten we ons richten op de werkelijke achtergrond van veel problemen en mensen daarin ondersteunen. Door te laten luisteren door deskundigen, mensen te helpen reflecteren, te laten zien dat verdriet over wat niet maakbaar is er bij hoort, dat dubbele gevoelens mogen, dat betekenisgeving van groot belang is en leidt tot verder kunnen met het kwetsbare en soms zo gekwetste leven.

In die gezondheidszorg geloof ik, daar kan ik bezield mijn werk in doen en mensen mee ondersteunen op hun levensweg. Zodat ze gezonder verder kunnen.

Foto: Ari Bakker/Flickr.com

Etje Verhagen-Krikke
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *