Tim Akkerman met het Hart op de Tong

Singer-songwriter Tim Akkerman is op maandag 17 september te gast bij Hart op de Tong in Amsterdam om zijn muziek te laten horen en te vertellen over wat hem inspireert. Deze aflevering van Zin&songwriter gaat over zijn verrassende inspiratiebronnen.


See video

Di-rect, de band waar Tim Akkerman als 19-jarige begon en in 2009 uitstapte, heb ik nooit erg interessant gevonden. De muziek was een nogal gladde mix van poppunk in het verlengde van Amerikaanse bands als Green Day en NOFX en de nog saaiere post-grunge gekopieerd van nog Amerikaansere bands als Creed en het zo mogelijk nog ergere Nickelback. Leuke muziek voor pubers, maar niet echt cool. Ik had als serieuze muziekliefhebber dan ook niet al te hoge verwachtingen van een soloplaat van deze zanger.

Ik was dan ook verbaasd dat ik na een paar keer luisteren van Anno, het solodebuut van Tim Akkerman, moest concluderen dat het een prima plaat was. Een tikje gladjes naar mijn smaak, maar mooie liedjes en bovendien niet zo opzichtig 90’s als Di-rect. Zoals dat hoort bij volwassen worden, gaan we terug in de tijd en wel naar de gouden jaren van de singer-songwriters, de jaren ’70. Ik hoorde met name echo’s van Jackson Browne, Don McLean, Crosby, Stills, Nash & Young en Simon & Garfunkel.

De meest verrassende invloed op zijn nieuwe stijl las ik in een interview met Akkerman zelf. Het nummer Winter Is Over is een ode aan Nick Drake. Het is een mooi getokkeld, optimistisch nummer over opnieuw beginnen nadat je iets afgesloten hebt. De sfeer is helemaal Nick Drake, maar toch is er een belangrijk verschil, dat ik nogal omslachtig ga proberen uit te leggen.

Ik zou zeggen dat je grofweg drie soort singer-songwriters hebt.

– Allereerst de auteurs. Zij schrijven verhalen die niet per definitie over henzelf gaan, ook al zingen ze vaak vanuit de eerste persoon enkelvoud. Voorbeelden: Bob Dylan, Paul Simon, Tom Waits, Randy Newman en in deze tijd bijvoorbeeld Bonnie Prince Billy en The Mountain Goats.

– Dan zijn er de kwetsbare personen die hun ziel en zaligheid in alle naaktheid er uit gooien. Denk aan Joni Mitchell, Tracy Chapman, Nick Drake, Carole King, Jackson Browne en tegenwoordig Bill Callahan en Ryan Adams.

– Tot slot zijn er de meer huiselijke, zo niet burgerlijke types. Ook zij bezingen over het algemeen hun eigen emoties, maar zijn minder kwetsbaar dan bovengenoemde groep. Over het algemeen gaan de liedjes over de liefde. Denk aan John Denver, Cat Stevens, Elton John en recenter Jason Mraz, Norah Jones en Jack Johnson.

Nou wil het geval dat ik de zangers / liedjesschrijvers uit de eerste categorie bewonder, die uit de tweede categorie roeren me af en toe tot tranen en de artiesten uit de derde categorie kunnen mij gestolen worden. Zij weten trouwens ook een veel groter publiek aan te spreken dan de artiesten uit de andere twee categorieën (die het vooral van de echte muziekliefhebbers moeten hebben, als mensen maar vijf cd’s in huis hebben zit daar meestal niks van Bob Dylan of Nick Drake bij maar wel vaak iets van Elton John of Norah Jones).

De vergelijking tussen Tim Akkerman en Nick Drake gaat mank, omdat Akkerman wel de sound, maar niet de kwetsbare intensiteit van Drake heeft. Bij Nick Drake balanceren zijn meest optimistische liedjes op een smal koord van moed boven een afgrond van wanhoop. Nick Drake was een bijzonder getroubleerde ziel, die aan depressies en slapeloosheid leed, die zich na het maken van zijn geniale derde album Pink Moon terugtrok in het huis van zijn ouders en daar in 1976 op 26-jarige leeftijd overleed aan een overdosis antidepressiva (op de vraag of het een ongeluk of zelfmoord was is nooit een antwoord gekomen). Hij brak pas echt door nadat een autofabrikant in 1999 één van zijn liedjes gebruikte in een reclame.

Bon Iver woonde in een verlaten hutje aan een meer in the middle of nowhere en nam daar zijn plaat For Emma, Forever Ago op om het einde van zijn relatie te verwerken, wat een prachtige debuutplaat opleverde, waar je de regen en donder op de achtergrond kunt horen. Tim Akkerman ging nadat hij Di-rect verlaten had naar het vakantiehuisje van zijn ouders in Zeeland om nieuwe liedjes te schrijven. Geen wonder dat zijn plaat een stuk opgeruimder klinkt.

Tim Akkerman komt niet over als een ongevoelige ziel, maar aan het eind van de dag is hij een succesvolle beroepsmuzikant met een vrouw en kinderen thuis. In de single Give It All zingt hij over zijn vertrek bij Di-rect. Een pijnlijk beslissing, maar nou ook weer geen groot leed.

Life’s changing me now so face the fact where I wanna belong

And I know it sounds crazy 

Believe we need some changing

Home is where the heart is

Het thema van het volgen van je hart komt vaker terug op Anno. In de biografie op zijn site staat: “Eén van de terugkerende thema’s is tijd en daarmee nauw verweven het maken van keuzes, het volgen van je hart en het dichtbij jezelf blijven in een relatief ‘gemaakte’ wereld.” Nonzero, dat sterk aan Simon & Garfunkel doet denken, klinken fluitjes en een orgeltje dat zo weggelopen lijkt te zijn van een plaat van Procol Harum. Ook hier gaat het weer over het volgen van je hart:

Put all of the value on education

Filling them up with the same information

But let me do it how I do it

Het is een mooi thema, maar niet heel uitzonderlijk en verre van kwetsbaar. Ik moet de eerste Nederlander onder de 40 die niet zijn hart wil volgen en dicht bij zichzelf wil blijven nog tegenkomen. Mijn vraag aan Tim Akkerman is dan ook: moet er om echt grote kunst te maken iets op het spel staan? Kun je hartverscheurende muziek maken als je eigenlijk heel tevreden met jezelf en je leven bent? Of is zijn ambitie bescheidener, en is hij tevreden met fijne muziek voor bij een kop thee en de centrale verwarming?

Ruben Altena
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *