Berichten

Nabil

Ik kan nog geen vlieg doden

Nabil, een zevenendertig jarige Palestijns-Syrische vluchteling, is zijn leven lang al stateloos. “Ik doe mee aan de logeerregeling”, vertelt Nabil met een lach. “Ik heb hier drie maanden gezeten. Morgen word ik overgeplaatst naar het AZC in Dronten. Dan is het over met de privacy of het rond laten slingeren van mijn spullen.”

Nabil vluchtte uit Syrië en liet zijn vrouw en twee kleine kinderen achter. Maar zijn droom, die nam hij mee. Daar kan geen oorlog of dienstplicht en zelfs niet het afscheid van zijn geliefde leerlingen op de basisschool in Damascus hem vanaf brengen. “Toen ik de kinderen uit mijn klas achter moest laten brak mijn hart. Waarom moeten deze onschuldige kinderen lijden door de oorlog? Elke dag werd door de manager van de school opnieuw beoordeeld of het veilig genoeg was voor de kinderen om naar school te komen. Elke dag was onzeker.”

Stateloos

In 1948, toen het toenmalige Palestina werd uitgeroepen tot de staat Israël werd de opa van Nabil verdreven uit eigen land. “Syrië heeft me de mogelijkheid gegeven een leven te leiden. Daar ben ik dankbaar voor, maar ik was altijd een gast. Stateloos staat er in mijn paspoort. Op een dag zullen de Palestijnen terugkeren naar Palestina, was de gedachte van Syrië.”

Tot het noodlot toesloeg en Nabil voor de tweede keer met oorlog te maken kreeg. Dit keer was het niet zijn opa, maar hij zelf die moest vluchten. Ook de Palestijns-Syrische inwoners van Syrië hebben dienstplicht. Weigeren kan niet. De gebieden die onder de macht van de regering vielen, zoals Damascus waren relatief veilig. Nabil woonde in een gevaarlijke buurt en vluchtte eerst naar Damascus. Maar de oorlog werd erger, bommen en granaten vielen, er werd geschoten. Mensen werden gearresteerd en er vielen steeds meer doden. Nu werden ook kinderen de dupe van deze burgeroorlog. “Ik ben tegen elke groep die mensen doodt. In welk land dan ook. Ik kan nog geen vlieg doden. Ik besloot naar Nederland te vluchten, ik ben toch al mijn leven lang vluchteling.” Nabil lacht.

Mijn droom

Hij is nu een jaar in Nederland. In afwachting van hereniging met zijn gezin. “Natuurlijk mis ik mijn vrouw en kinderen, maar zolang ik weet dat ze veilig zijn kan ik er mee leven. Ik heb veel aan mijn spiritualiteit. Je moet in goede energie zijn en geloven dat je elke moeilijke situatie aankan. Ik kijk naar de toekomst en hou vast aan het realiseren van mijn droom: een spirituele school voor kinderen, waar alle religies geaccepteerd worden.”

“Uiteindelijk leert elke religie je dezelfde wet: de wet van het universum. Iedereen met een eigen levensstijl, maar de boodschap is hetzelfde. Conflict is uitsluitend een verschil van interpretatie, niet in boodschap. Ik wil kinderen leren met hun gevoel om te gaan. Hoe ze kunnen vergeven en liefhebben. Niet alleen met je hersens bezig zijn, maar balans tussen lichaam en geest vinden in plaats van emoties wegstoppen in verslavingen.”

“De kinderen uit mijn les in Damascus zullen me heel erg missen. Want bij mij leerden ze dat ze er mochten zijn, dat ik hun gevoelens en ideeën hoorde en respecteerde en dat ze zichzelf konden zijn. De kinderen konden niet wachten tot de les van meester Nabil begon. Ik vond het heel moeilijk om ze achter te laten.”

Mijn grootste angst

“Als je zelf spiritueel bent straal je dit uit en deel je de juiste energie. Als iemand daar een voorbeeld aan neemt, graag, maar ik laat iedereen in zijn waarde. Ik geloof sterk in de kracht van spiritualiteit en mediteren en dat dit de liefde en het respect brengt dat nodig is voor een veilige toekomst voor kinderen. Dat is volgens mij een goed leven. Mijn grootste angst is dat ik mijn droom niet kan waarmaken. Maar dat zal niet gebeuren. Want ik geloof in mezelf en ik zal nooit stoppen. Als het niet lukt, leer ik ervan en probeer ik het nog een keer en nog een keer en nog een keer. Falen is onmogelijk. Ik zal nooit stoppen mijn doel te bereiken.”

“In Syrië zou ik nu dood zijn”

Ahmad en Banan zijn beiden student bouwkunde aan de Universiteit van Damascus als in 2011 de oorlog in Syrië uitbreekt. Twee jaar later krijgen ze een relatie, om nog geen zes maanden daarna alweer gescheiden te worden. Ahmad vlucht uit Syrië voor zijn plicht om het regeringsleger van President Bashar al-Assad in te gaan. Op dat moment wist hij één ding zeker, terugkeer naar Syrië betekent zijn dood.

Lees meer

Angst voor de ander

Xenofobie, de bijna obsessieve angst voor vreemdelingen, is van alle tijden. Het fenomeen is te verklaren vanuit vele wetenschappelijke invalshoeken zoals de sociale psychologie, biologie, geschiedenis en filosofie.

Lees meer

Column: Bed, Bad, Brood en Barmhartigheid

Politieke crisis over de kwestie bed, bad en brood. Technisch wordt er veel gesteggeld. Dat realpolitiek voor bekommering uit moet gaan valt te verdedigen. Maar waarom ontbreken alle woorden van empathie?

Lees meer

De Nacht van de Vluchteling

De Nacht van de Vluchteling is een 40 kilometer lange sponsorloop waarbij de deelnemers in het holst van de nacht van Rotterdam naar Den Haag wandelen. Dit jaar komt de opbrengst ten goede aan de humanitaire crisis in Syrië en omringende landen.

Lees meer

De berg van de duizend kinderen

In het grensgebied van de departementen van de Haute-Loire en de Ardèche heb je een berg waar eens duizend kinderen van de dood werden gered. Een prachtig verhaal. Wat is het toch dat mensen zo gefascineerd zijn door spoken en ander geestengespuis ?

Lees meer

De machteloze vluchteling

De Radboud Universiteit organiseerde op 24 maart het Filosofisch Festival met als titel “… en da’s niet eerlijk!”, waar eerlijkheid als thema centraal stond. Een verslag in twee delen. In dit eerste deel het verhaal van Nanda Oudejans over “grenzen en ongelijkheid in relatie tot vluchetlingen.”

Lees meer

Evenementen

Niets Gevonden

Uw zoekopdracht leverde helaas geen artikelen op