Berichten

Nabil

Ik kan nog geen vlieg doden

Nabil, een zevenendertig jarige Palestijns-Syrische vluchteling, is zijn leven lang al stateloos. “Ik doe mee aan de logeerregeling”, vertelt Nabil met een lach. “Ik heb hier drie maanden gezeten. Morgen word ik overgeplaatst naar het AZC in Dronten. Dan is het over met de privacy of het rond laten slingeren van mijn spullen.”

Nabil vluchtte uit Syrië en liet zijn vrouw en twee kleine kinderen achter. Maar zijn droom, die nam hij mee. Daar kan geen oorlog of dienstplicht en zelfs niet het afscheid van zijn geliefde leerlingen op de basisschool in Damascus hem vanaf brengen. “Toen ik de kinderen uit mijn klas achter moest laten brak mijn hart. Waarom moeten deze onschuldige kinderen lijden door de oorlog? Elke dag werd door de manager van de school opnieuw beoordeeld of het veilig genoeg was voor de kinderen om naar school te komen. Elke dag was onzeker.”

Stateloos

In 1948, toen het toenmalige Palestina werd uitgeroepen tot de staat Israël werd de opa van Nabil verdreven uit eigen land. “Syrië heeft me de mogelijkheid gegeven een leven te leiden. Daar ben ik dankbaar voor, maar ik was altijd een gast. Stateloos staat er in mijn paspoort. Op een dag zullen de Palestijnen terugkeren naar Palestina, was de gedachte van Syrië.”

Tot het noodlot toesloeg en Nabil voor de tweede keer met oorlog te maken kreeg. Dit keer was het niet zijn opa, maar hij zelf die moest vluchten. Ook de Palestijns-Syrische inwoners van Syrië hebben dienstplicht. Weigeren kan niet. De gebieden die onder de macht van de regering vielen, zoals Damascus waren relatief veilig. Nabil woonde in een gevaarlijke buurt en vluchtte eerst naar Damascus. Maar de oorlog werd erger, bommen en granaten vielen, er werd geschoten. Mensen werden gearresteerd en er vielen steeds meer doden. Nu werden ook kinderen de dupe van deze burgeroorlog. “Ik ben tegen elke groep die mensen doodt. In welk land dan ook. Ik kan nog geen vlieg doden. Ik besloot naar Nederland te vluchten, ik ben toch al mijn leven lang vluchteling.” Nabil lacht.

Mijn droom

Hij is nu een jaar in Nederland. In afwachting van hereniging met zijn gezin. “Natuurlijk mis ik mijn vrouw en kinderen, maar zolang ik weet dat ze veilig zijn kan ik er mee leven. Ik heb veel aan mijn spiritualiteit. Je moet in goede energie zijn en geloven dat je elke moeilijke situatie aankan. Ik kijk naar de toekomst en hou vast aan het realiseren van mijn droom: een spirituele school voor kinderen, waar alle religies geaccepteerd worden.”

“Uiteindelijk leert elke religie je dezelfde wet: de wet van het universum. Iedereen met een eigen levensstijl, maar de boodschap is hetzelfde. Conflict is uitsluitend een verschil van interpretatie, niet in boodschap. Ik wil kinderen leren met hun gevoel om te gaan. Hoe ze kunnen vergeven en liefhebben. Niet alleen met je hersens bezig zijn, maar balans tussen lichaam en geest vinden in plaats van emoties wegstoppen in verslavingen.”

“De kinderen uit mijn les in Damascus zullen me heel erg missen. Want bij mij leerden ze dat ze er mochten zijn, dat ik hun gevoelens en ideeën hoorde en respecteerde en dat ze zichzelf konden zijn. De kinderen konden niet wachten tot de les van meester Nabil begon. Ik vond het heel moeilijk om ze achter te laten.”

Mijn grootste angst

“Als je zelf spiritueel bent straal je dit uit en deel je de juiste energie. Als iemand daar een voorbeeld aan neemt, graag, maar ik laat iedereen in zijn waarde. Ik geloof sterk in de kracht van spiritualiteit en mediteren en dat dit de liefde en het respect brengt dat nodig is voor een veilige toekomst voor kinderen. Dat is volgens mij een goed leven. Mijn grootste angst is dat ik mijn droom niet kan waarmaken. Maar dat zal niet gebeuren. Want ik geloof in mezelf en ik zal nooit stoppen. Als het niet lukt, leer ik ervan en probeer ik het nog een keer en nog een keer en nog een keer. Falen is onmogelijk. Ik zal nooit stoppen mijn doel te bereiken.”

Kunst: Ode aan de droom

Mohammed is 13 en hij heeft een droom voor de toekomst. Mohammed mag natuurlijk plannen hebben, iedereen van die leeftijd heeft een toekomstdroom. Mohammed wil architect worden. Dat is niet zo makkelijk, want Mohammed woont in Aleppo. De grootste en meest verwoeste stad van Syrië. De toekomst van deze jongen en van de stad is uiterst onzeker. Laat staan dat wat hij ooit zal kunnen worden wat hij wil. Door Kalle Brüsewitz. Lees meer

Column: Bjorn

Het zijn ingewikkelde tijden. Ze gooien bommen op Raqqa, ze hakken het hoofd van een dichter af omdat hij atheïstisch is. Ze ronselen jonge mannen in de straten van Brussel, ze verkrachten baby’s tegen AIDS. Ze schrijven rapporten, mensen stappen op en ze gaan gewoon door. Ze schieten dood en houden in leven. Ze haten en ze schreeuwen. Maar belangrijker: waar was Bjorn? Column door Kalle Brüsewitz.

Het zijn ingewikkelde tijden. We kunnen concluderen dat grenzen steeds verder vervagen, maar dat de enige grens die steeds feller zichtbaar wordt de grens is tussen goed en kwaad. Maar is die grens wel zo duidelijk? Voor de één is het de grens tussen moslim en niet-moslim, voor de ander is de grens die tussen Nederlander en buitenlander. Voor de één is het een grens tussen iedereen die lief is voor een ander en diegene die slechte dingen van plan is. Het zijn echt ingewikkelde tijden.

Het zijn ingewikkelde tijden. Wat is goed, wat is kwaad. Is een jongen die voor volk en vaderland gaat vechten en daarbij mensen neerschiet altijd slecht? Of is dat afhankelijk van het feit of we het eens zijn met zijn motieven? Ik vrees dat dat laatste het geval is. Is een moeder die haar kind uithuwelijkt aan een veel oudere man met geld altijd een slechte moeder of is dat wel heel eenvoudig te zeggen als je nooit in de positie van die moeder bent geweest. Ik geloof dat dat laatste het geval is. Het zijn ingewikkelde tijden.

Het zijn ingewikkelde tijden. Tijden van overzicht. Tijden van troost. Ze kunnen haten en schreeuwen, maar ik verlang naar het simpele leven. Ik verlang naar kunst, naar liefde, naar een lach. Ingewikkelde tijden vragen om versimpeling. En ook dat is makkelijk gezegd. Ik ben in de positie om daar naar te verlangen. Maar deze week was de week van de versimpeling. Er is maar één ding wat mij echt bezig hield: waar was Bjorn. Het zijn ingewikkelde tijden.

Het werd avond in een aquarium in Groningen. “Blair Fish Project” verschijnt op mijn scherm. Vis Bjorn is weg. Al weken volg ik de beslommeringen van een aantal vissen. De eigenaresse is mijn zus. Ze voorziet de vissen van stemmen. Het leven van de vissen is niet meer dan stil hangen, stukje zwemmen, stil hangen, tegen een andere vis aanbotsen, beetje eten en weer een beetje zwemmen. Ineens was vis Bjorn weg. Een schokkerig filmpje van mijn zus die de hele kom doorzocht om Bjorn te zoeken was het gevolg. De eerste cliffhanger van de soap. Ik was in paniek. Bjorn! Arme drommel. Mijn lievelings!

Het waren even geen ingewikkelde tijden meer. Het luchtte even op. Laten we absoluut nooit vergeten wat er gebeurt in de wereld. Laten we die ingewikkelde wereld proberen te begrijpen en te helpen waar we kunnen. Maar soms, heel soms, mag de wereld wel even teruggebracht worden tot een vis die kwijt is. Dat is dan even het allerbelangrijkste in de wereld. Heerlijk.

Nog geen twee uur later komt er een nieuw filmpje online. Ik zet een sprint in naar mijn beeldscherm. Die spanning, ik kan het niet aan. Mijn zus is boos. Boos van pure frustratie en onbegrip. Bjorn zwemt weer ouderwets tegen andere vissen aan. Waar hij was geweest? We hebben nog steeds geen idee. Maar het leven was weer even goed.

Photo Credit: mobile_gnome via Compfight cc

Hoe reageren wij op de horror van #Parijs?

Het is nog te vroeg om te weten wat er precies is gebeurd, wie wat waar en volgens sommigen de belangrijkste vraag: waarom? Wat wel al snel duidelijk werd afgelopen nacht, is dat er iets verschrikkelijks is gebeurd. Reacties van over de hele wereld stromen binnen, en naast de initiatieven waarbij mensen in Parijs hun deuren openen voor gestrande stadsgenoten, zijn er ook mogelijk gewelddadige reacties. En daarmee is deze gebeurtenis – een zo neutraal mogelijk woord om het oordelen uit te stellen of af te stellen – ook het begin van vrees voor wraakacties en geweld. Welke reactie is nu gepast? Een vrijzinnige reflectie door Nicole des Bouvrie.

Lees meer

Kunst: Dramaturgie van de vrede

‘De hel, dat zijn de anderen’. Garcin schuifelt op zijn stoel. ‘Dat heeft niks met mij te maken, ik weet van niks’. Estragon bedekt zijn oren. Hij wil het niet horen. Hij wil het niet weten. Waar wachten ze eigenlijk op? ‘Je bent net zo goed een beul voor mij als ik voor jou’, valt Inés hem in de reden. ‘Niets is alleen de ander, Vladimir’. ‘Wie is Vladimir nou weer?’, vraagt Garcin zich af. ‘Dat ben jij toch, Estelle?’ Door Kalle Brüsewitz. Lees meer

Column: Even maar

Even maar. Heel even maar. Even geen kogels om mijn hoofd. Dat ik heel even niet hoeft te bukken. Niet hoef te schuilen. Heel even maar niet over mijn schouder kijken en wegduiken voor elk geluid dat ik hoor. Heel even maar niet op mijn hoede. Heel even zou ik jou willen zijn, Kalle. Column Door Kalle Brüsewitz. Lees meer

Column: Hoe kan het toch

Hoe kan het toch, vraagt ze zich af, terwijl ze eenvoudigweg doorgaat met haar leven. Hoe kan het toch dat onrecht bestaat, terwijl ze de plantjes water geeft. Hoe kan het toch dat mensen honger lijden, terwijl ze een boterham met hagelslag eet. Hoe kan het toch dat oorlog nog altijd kan woeden, terwijl ze de auto start om naar haar werk te gaan.

Lees meer

Verzoening na burgeroorlog

Hans Feddema breekt een lans voor hoop op verzoening tussen groepen na een burgeroorlog in een tijd die juist door intrastatelijk geweld lijkt te worden gekenmerkt. Lees meer

‘Ik voelde me Joods’

Open Joodse Huizen/Huizen van verzet 2015 is voorbij. Een dag met mooie verhalen van nog mooiere mensen, getekend door een oorlog. Na een voorbeschouwing en een persoonlijk verhaal nu de nabeschouwing. Door Annemiek Lely. Lees meer

Column: Nationale dodenherdenking in Berlijn

Het is altijd een vreemde dag, nationale dodenherdenking, met de stilte vanaf 20:00. Een echte stilte, waarbij je je adem in houdt, denkend aan… al die dingen waar je doorgaans niet aan denkt. Niet aan durft te denken. Een stilte, waardoor je de vogels nog duidelijker hoort fluiten.  Lees meer

Evenementen

Niets Gevonden

Uw zoekopdracht leverde helaas geen artikelen op