Berichten

Altijd

En als de oorlog los breekt, ben ik het die je vangt, en zeg ik dat er altijd nog meer liefde is dan angst.
Lees meer

Recensie: De digitale afgrond

Hoe ouder hoe beter, dat is meestel wel mijn adagium als het om boeken gaat. Of liever: hoe ouder, des te opwindender. Dan gaat het meestal om boeken die honderden jaren oud zijn en die je eigenlijk niet eens meer mag aanraken.

Lees meer

Recensie: Wie is er bang voor de vooruitgang

De vooruitgang brengt ons rijkdom en gemak. Waar onze voorouders bestemd waren tot armoede en harde arbeid, hebben wij oneindige mogelijkheden. En toch domineert angst en onbehagen onze huidige maatschappij. Jaffe Vink onderzocht de wortels.  Lees meer

Een bek vol duisternis

Geschiedenis leert ons hoe dingen waren, kunst leert ons hoe we dachten dat het was, hoopte dat het was, droomden dat het was, nooit zou zijn, bang waren dat het ooit zou worden. Kunst leert ons over angst.

Lees meer

Ed Gregory

Mimetische rivaliteit, geweld en zelfmoordterrorisme

Wat zijn de motieven van een terrorist om een aanslag te plegen? Is de oorzaak onlosmakelijk verbonden met religie of zijn er ook andere factoren in het spel? En wat zegt een terroristische aanslag in Europa over onze samenleving? Door Martine Berenpas.

Lees meer

De oudste paniekaanval in recorded history

Onlangs heb ik de Bhagavad Gita weer herlezen. En nu ontdekte ik dat het uitgangspunt eigenlijk is: de paniekaanval van Arjuna, want zo kun je die passage echt wel noemen. Een beschouwing van Vincent Duindam.

Lees meer

Nabil

Ik kan nog geen vlieg doden

Nabil, een zevenendertig jarige Palestijns-Syrische vluchteling, is zijn leven lang al stateloos. “Ik doe mee aan de logeerregeling”, vertelt Nabil met een lach. “Ik heb hier drie maanden gezeten. Morgen word ik overgeplaatst naar het AZC in Dronten. Dan is het over met de privacy of het rond laten slingeren van mijn spullen.”

Nabil vluchtte uit Syrië en liet zijn vrouw en twee kleine kinderen achter. Maar zijn droom, die nam hij mee. Daar kan geen oorlog of dienstplicht en zelfs niet het afscheid van zijn geliefde leerlingen op de basisschool in Damascus hem vanaf brengen. “Toen ik de kinderen uit mijn klas achter moest laten brak mijn hart. Waarom moeten deze onschuldige kinderen lijden door de oorlog? Elke dag werd door de manager van de school opnieuw beoordeeld of het veilig genoeg was voor de kinderen om naar school te komen. Elke dag was onzeker.”

Stateloos

In 1948, toen het toenmalige Palestina werd uitgeroepen tot de staat Israël werd de opa van Nabil verdreven uit eigen land. “Syrië heeft me de mogelijkheid gegeven een leven te leiden. Daar ben ik dankbaar voor, maar ik was altijd een gast. Stateloos staat er in mijn paspoort. Op een dag zullen de Palestijnen terugkeren naar Palestina, was de gedachte van Syrië.”

Tot het noodlot toesloeg en Nabil voor de tweede keer met oorlog te maken kreeg. Dit keer was het niet zijn opa, maar hij zelf die moest vluchten. Ook de Palestijns-Syrische inwoners van Syrië hebben dienstplicht. Weigeren kan niet. De gebieden die onder de macht van de regering vielen, zoals Damascus waren relatief veilig. Nabil woonde in een gevaarlijke buurt en vluchtte eerst naar Damascus. Maar de oorlog werd erger, bommen en granaten vielen, er werd geschoten. Mensen werden gearresteerd en er vielen steeds meer doden. Nu werden ook kinderen de dupe van deze burgeroorlog. “Ik ben tegen elke groep die mensen doodt. In welk land dan ook. Ik kan nog geen vlieg doden. Ik besloot naar Nederland te vluchten, ik ben toch al mijn leven lang vluchteling.” Nabil lacht.

Mijn droom

Hij is nu een jaar in Nederland. In afwachting van hereniging met zijn gezin. “Natuurlijk mis ik mijn vrouw en kinderen, maar zolang ik weet dat ze veilig zijn kan ik er mee leven. Ik heb veel aan mijn spiritualiteit. Je moet in goede energie zijn en geloven dat je elke moeilijke situatie aankan. Ik kijk naar de toekomst en hou vast aan het realiseren van mijn droom: een spirituele school voor kinderen, waar alle religies geaccepteerd worden.”

“Uiteindelijk leert elke religie je dezelfde wet: de wet van het universum. Iedereen met een eigen levensstijl, maar de boodschap is hetzelfde. Conflict is uitsluitend een verschil van interpretatie, niet in boodschap. Ik wil kinderen leren met hun gevoel om te gaan. Hoe ze kunnen vergeven en liefhebben. Niet alleen met je hersens bezig zijn, maar balans tussen lichaam en geest vinden in plaats van emoties wegstoppen in verslavingen.”

“De kinderen uit mijn les in Damascus zullen me heel erg missen. Want bij mij leerden ze dat ze er mochten zijn, dat ik hun gevoelens en ideeën hoorde en respecteerde en dat ze zichzelf konden zijn. De kinderen konden niet wachten tot de les van meester Nabil begon. Ik vond het heel moeilijk om ze achter te laten.”

Mijn grootste angst

“Als je zelf spiritueel bent straal je dit uit en deel je de juiste energie. Als iemand daar een voorbeeld aan neemt, graag, maar ik laat iedereen in zijn waarde. Ik geloof sterk in de kracht van spiritualiteit en mediteren en dat dit de liefde en het respect brengt dat nodig is voor een veilige toekomst voor kinderen. Dat is volgens mij een goed leven. Mijn grootste angst is dat ik mijn droom niet kan waarmaken. Maar dat zal niet gebeuren. Want ik geloof in mezelf en ik zal nooit stoppen. Als het niet lukt, leer ik ervan en probeer ik het nog een keer en nog een keer en nog een keer. Falen is onmogelijk. Ik zal nooit stoppen mijn doel te bereiken.”

ouder worden, angst, man op bankje

Voor altijd jong!

Het kinderboekenthema van dit jaar was Voor altijd jong! Deze slogan is een van de meest veelzeggende paradoxen van onze tijd. Dat we ouder worden, weten we allemaal. Maar we willen vooral niet oud zijn. Door Martine Berenpas.

Lees meer

Angst voor verdeeldheid

Angst voor terreurdreiging is, wanneer je naar de cijfers kijkt, ongegrond. Hoogleraar Terrorisme en Contraterrorisme, Edwin Bakker, legt in dit interview een veel reëler gevaar bloot.

Lees meer

“In Syrië zou ik nu dood zijn”

Ahmad en Banan zijn beiden student bouwkunde aan de Universiteit van Damascus als in 2011 de oorlog in Syrië uitbreekt. Twee jaar later krijgen ze een relatie, om nog geen zes maanden daarna alweer gescheiden te worden. Ahmad vlucht uit Syrië voor zijn plicht om het regeringsleger van President Bashar al-Assad in te gaan. Op dat moment wist hij één ding zeker, terugkeer naar Syrië betekent zijn dood.

Lees meer

Evenementen

Niets Gevonden

Uw zoekopdracht leverde helaas geen artikelen op