Berichten

Kunst: ‘Very nice, how much?’ Over kunst en beeldvorming (2)

De rel omtrent ‘Homeland‘ is geen uitzondering. De grens tussen fictie en non-fictie is flinterdun. ‘Homeland’ is duidelijk fictie, maar het realiteitsgehalte is heel hoog. Misschien ligt daar het probleem wel. Is de grens tussen fictie en non-fictie hier te onduidelijk? Dan zou het dus uit moeten maken of er monsters met drie ogen of mannen met baarden door de straten lopen. Als het overduidelijk is dat iets fictie is, is er dan nog steeds ophef? Over kunst en beeldvorming deel 2. Door Kalle Brüsewitz. Lees meer

Stil in mij

‘Zo stiiiiiiiiiiiiiiiiiil in mij’

Heen en weer, heen en weer. Je vrienden voor het leven slalommen zich een weg van balie naar balie. Paspoort, blik, zwaai, traan. Knuffel, woorden, zoen, lach. Koffers worden uitgepakt en weer ingepakt. Te zwaar, te groot. Te emotioneel, te mooi.

Lees meer

Drie keer van verbazing in verbazing

1. Handen hoog, blik op oneindig. Halleluja, amen. Prijs de heer meer dan hem lief is. Zonder blikken of blozen en vol overgave, We moeten staan, klappen, bewegen. Ik zie minstens 30 paar ogen heel angstig kijken. Ik hoor geschuivel van voeten. Die blik naar de grond, die wanhopige handen die hulp zoeken. Waar zijn we beland?

Lees meer

‘He just wants to be part of it’

In het Liberty Center maakt een groep kinderen een grote legpuzzel met alle staten van Amerika – “This one is my favorite”, zegt een jongetje, “it’s Conneticut!” Door Michiel Maring.

Lees meer

Column: Valse hoop

Mijn Facebook kleurt. Overal viert de regenboog hoogtij. De wereld is in rep en roer. Het belangrijkste land van de wereld is voor het homo-huwelijk. Een heuglijke dag die ook in Nederland tot veel tevredenheid leidt. Maar zonder dat ik ontken dat het natuurlijk prachtig is dat Amerika eindelijk normaal gaat doen, wil ik nog wel een kanttekening plaatsen. Column door Kalle Brüsewitz. Lees meer

Column: keihard en donszacht

Het land van de ongekende mogelijkheden. Dat land met de rechte straten en de bakken met geld. Het land waar je daadwerkelijk van krantenjongen miljonair kunt worden. Het land waar de vlucht over de grens beloond kan worden. Als je het redt woon je er ook. Het land waar de bomen tot in de hemel groeien. Zelfs de sky is niet de limit. Maar ook het land van onbeperkt kogels bij de supermarkt en rassenhaat. Column door Kalle Brüsewitz. Lees meer

De hemel voorbij Harrisburg

Op zoek naar daar waar het beter is. Je verlaat je gezin, je huis, je stad. Op weg naar de hemel. Die is niet hier, die is achter dat wat je kunt zien. En God gaat mee, want Hij zal bij je zijn. Door Kalle Brüsewitz.

Romero stapt op de trein. De trein brengt hem naar het Westen. Voorbij Harrisburg. De industrie. De toekomst. Daar waar geld te verdienen is. Maar hij wil verder. Want voorbij Harrisburg, achter de horizon, is de hemel. Daar wil hij heen. Hij gaat met God omdat Hij bij hem zal zijn.

Hij gelooft in een beter leven. De trein raast maar door. Harrisburg lijkt haalbaar. De hemel ligt daarachter. Daar wil hij heen. Hij gelooft dat het kan. Hij gelooft dat het de weg is die hij moet gaan. Hij gaat met God omdat God bij hem is.

Dagen verstrijken.Weken verstrijken. Maanden verstrijken. De hemel verstrijkt. Die hemel raakt verder uit zicht. Romero mist wat hij had, hij mist zijn familie die hij verliet voor een droom die niet te bereiken blijkt. De weg naar de hemel is lang, steeds langer. Harrisburg is dichterbij, maar ook nog lichtjaren ver. En de hemel is het niet. Deze trein is de duivel en brengt hem steeds verder weg van dat wat hij mist. Hij wil wel uitstappen, maar de trein blijft maar razen. Verder, steeds verder. En waar blijft God, die zou toch bij hem zijn?

Romero komt niet terug. Hij haalt de hemel niet en hij haalt Harrisburg niet. Hij blijft achter ergens op de horizon. Hij drinkt en drinkt en gelooft en schreeuwt. God wil hem straffen en het Hof van Eden is platgebrand om er treinrails overheen te leggen. Hij weet het zeker. Die verdomde rails brengen hem verder van die plek waar alles goed was. De trein is de duivel. En God? God is weg. Ga met God en Hij zal bij je zijn?

Soms is gaan met God niet meer dan blijven waar je bent. Soms is gaan met God een reis zonder vertrek. Een reis met alleen een aankomst. Soms is gaan met God niet meer dan beseffen wat je al hebt. Ga met God en Hij zal bij je zijn.

‘Harrisburg’ is een liedje uit 2002 van de Amerikaanse zanger Josh Ritter. Het is uitgebracht op de cd ‘Golden Age of Radio’. Het lied vertelt het verhaal van Romero, die zijn familie verlaat op zoek naar geluk in het rijke Westen. Hij pakt de trein naar Harrisburg om daar nooit aan te komen. In de tussentijd wordt hij steeds ongelukkiger en verliest hij zichzelf in drank en drugs. Hij scheldt op de hele wereld en op God, die hem verlaten heeft. De bijbelse verwijzingen maken dit lied tot een bron van wijsheid. Ga met God en hij zal bij je zijn!

Photo Credit: Ryan Hodnett via Compfight cc

Recensie: Reizen zonder John – Op zoek naar Amerika

Een van de beste manieren om een land of streek te leren kennen, is door hem te bezoeken. Geert Mak is een doorgewinterde bezoeker van verschillende landen en schreef er meerdere boeken over. Een van zijn reizen is bijzonder, reizend in de voetsporen van John Steinbeck verkent hij het Amerika van 1960 en dat van nu. Een recensie door Nicole des Bouvrie.

Lees meer

Het einde van mensenrechten-activisme?

Racisme is een van de grootste onrechtvaardigheden waar de mensheid mee te kampen heeft. In een persoonlijk interview met Hans Sanders, een zwarte mensenrechtenactivist een terugblik op een bewogen leven. En een niet al te rooskleurig beeld van de toekomst.

Lees meer

God verdwijnt uit de Amerikaanse krant

In het Friesch Dagblad stond een aardig stukje dat een onderzoek beschrijft naar het gebruik van religieuze woorden in de Amerikaanse krant de New York Times. De frequentie van die woorden neemt af, zo wordt gesteld. Wat kan dat betekenen?

Lees meer