Synchrone liefde

L’ amour est enfant de bohème
Il n’a jamais jamais connu de loi
Si tu ne m’aimes pas je t’aime et si je t’aime
Prends garde à toi!

Wetteloos is de liefde. Ik hou van je en als je niet van mij houdt, pas maar op! De Habanera uit de opera Carmen van Bizet is een van de meest bekende aria’s uit het repertoire. De krachtige melodie wint de toehoorder voor de vurige Carmen, de bohémienne die lak heeft aan conventies. Carmen aanvaardt de consequenties van haar vrijgevochten levenswijze volledig. Ze weigert uiteindelijk de liefde van Don Jose om haar vrijheid te behouden. Aan het einde van de negentiende eeuw zorgde Carmen voor een enorme schok: was het mogelijk, in het echte leven, dat vrouwen zich zo misdroegen? Waar bleef de moraal? Met Carmen legde Bizet de eerste steen voor het verisme (van het Italiaans vero, waar), een genre dat afscheid nam van de verplichte grandeur van de opera om eindelijk de werkelijke emoties van mensen te beschrijven.

Als Maria Callas of Theresa Berganza, om de grootsten te noemen, de Habanera zingen, vertellen ze onomwonden hoe wispelturig de liefde is.

L’ amour est loin tu peux l’attendre
Tu ne l’ attends plus, il est la!

De liefde is ver, je kunt op haar wachten
Verwacht je haar niet meer, daar is ze!

In hedendaagse termen (met dank aan Jung): asynchroon is de liefde! Maar dat onwelluidende woord laat zich niet makkelijk op muziek zetten. En bovendien is het niet altijd waar. Soms is de liefde wel degelijk synchroon (gelukkig).
Zeven vrouwen zitten bij elkaar voor een gespreksavond over het thema ‘liefde’ in de grootste stad van Zuid-Holland. Het gesprek verloopt  vrij en springerig. Habanera. De avond komt ten einde. Op dat moment, zo rond een uur of half tien, wordt er aan de deur gebeld. De gastvrouw gaat open doen. Ze blijft een tijdje weg en we beginnen ons zorgen te maken. Wie komt nu zo laat aan de deur, midden in Rotterdam?  Enkele ogenblikken later komt de gastvrouw weer binnen, nogal beduusd. Ze is in gezelschap van twee meisjesstudenten, twee frisse meiden van begin twintig, schat ik zo. Ze dragen grote bossen paarse tulpen. Elke aanwezige dame krijgt een tulp aangereikt ‘als teken van liefde’. We kijken elkaar aan, dit verzin je toch niet? Om bewijsmateriaal in handen te krijgen gaan we met de bloemenmeisjes op de foto (verkrijgbaar bij ondergetekende). De studenten behoren tot de Navigators, een zeer actieve studentenvereniging van evangelicale snit. Zij hadden diezelfde avond een gespreksgroep over … de liefde. Moe van al dat gepraat, besloten ze om tot actie over te gaan. Ze beroofden de plaatselijke bloemist van zijn laatste tulpen en, gelijk de discipelen, gingen ze twee aan twee langs de deuren om, als teken van liefde, de bloemen uit te delen.

Hoe kan dat nou? Hier, vanavond, bespreken we de liefde terwijl ietsje verderop, bij de studentenvereniging, hetzelfde gebeurt. Waarna deze twee losse gebeurtenissen volkomen spontaan bij elkaar komen! Dan roept iemand: synchroniciteit! En alles, de liefde en de tulpen, valt plotseling op zijn plaats.
Jung stelt dat twee gelijktijdige gebeurtenissen die causaal niets met elkaar te maken hebben voor iemand toch een bijzondere betekenis kunnen krijgen. Dan is er sprake van synchroniciteit. Ooit vertelde een van zijn patiënten hem een droom. Ze droomde van een gouden scarabee. Op dat moment vloog een scarabee de kamer binnen. Jung pakte het beest en gaf het aan de beduusde droomster: ‘ Hier heeft u hem, mevrouw’, zei hij.
Waarmee bewezen is dat 1) tulpen verwant zijn aan scarabeeën en 2) Carmen niet gelijk had: liefde kan ook synchroon zijn

Bron:AdRem juni 2012

Christiane Berkvens - Stevelinck
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *