Stofwolken

De commotie rond het Meldpunt Midden en Oost Europeanen zou de PVV vier zetels hebben opgeleverd. Gisteren had ik dat bericht waarschijnlijk niet geloofd, maar nu weet ik beter. Ik mocht namelijk ineens naar de Matinee in het Concertgebouw. Mijn nichtje had twee kaartjes gewonnen bij Radio 4, nadat ze een volledig uit haar duim gezogen verhaaltje over de dirigent had opgestuurd:

Met de uitvoering van Folías de España heeft Jordi Savall zijn hartstochtelijk entree in mijn hart gemaakt. Hij heeft me vast vaker weten te beroeren, op een CD of andere opname waar ik meer toevallig naar luisterde, maar toen ik de Folias hoorde op radio 4, had ik niet alleen kippenvel, ik stond warempel stil terwijl ik doorrennen gewend ben. Ontroering van een vrolijke soort deed in mij een dansend meisje ontwaken. Het begeleidend geklepper van de castagnetten roffelde over mijn huid. Mijn voeten bedachten een dansje en ik volgde verheugd. Toen ik in de spiegel langs mezelf zweefde, zag ik verliefde ogen.
Mijn zeven minuten met Jordi Savall waren heel gelukkige! Hij moest eens weten!

Mijn nichtje heeft de flair en de gave van het mystificeren meegekregen van onze grootmoeder. Ook zij, de vrouw naar wie ik vernoemd ben, had dirigent Savall ongetwijfeld aantrekkelijk gevonden. Niet zo moeilijk, zoals hij tussen zijn musici stond, terwijl hun vurige spel door vijf camera’s werd vastgelegd.

Na afloop van het concert kwamen mijn nichtje en ik terecht in een muziekminnende mensenmassa die zijn weerga niet kende. Als drommende stammen op weg naar Jeruzalem werden we richting café Welling gedreven, alwaar sinds jaar en dag kunstenaars op leeftijd glaasjes en kopjes komen drinken. Nu ben ik de laatste jaren weinig tot geheel geen cafédeining meer gewend, dus het kan aan mij liggen. Maar de opwaaiende stofwolken over de zogenaamd miserabele uitvoering van Bach, over de ondeugende ogen van mijn nichtje, over mijn bemoedigende contouren, over de al dan niet de moeite waard zijnde uitzending van het Vermoeden van vandaag, en de binnenkomende cameraman die zo lief en verleidelijk lachte…Poe poe en nou nou.

Gevalletje samsara van de bovenste plank. (Volgens Wikipedia is Samsara -in cirkels ronddraaien-, in het boeddhisme en hindoeïsme de cyclus van dood en wedergeboorte zonder begin en schijnbaar zonder eind, onder invloed van begoocheling en karma en vol met lijden. De aanwezigheid van de psychische toestand van verlangen (begeerte, aantrekking), aversie (irritatie, vrees, afstoting) en ignorantie (onwetendheid/domheid, onbewustheid, verwarring) vormt een belangrijk aspect van het bestaan in samsara.

Mijn nichtje is puur voor de fun in staat de samsarische stofwolken tot in de hemel op te drijven, maar omwille van haar kloosterachtige aanverwante (dat ben ik), houdt ze zich meestal in. En ik? Ik heb genoten. Om het gemak waarmee we in opwinding en verontwaardiging alle kanten op waaien. Daar zou je op allerlei manieren een slaatje uit kunnen slaan. Manipuleren is eigenlijk hartstikkke makkelijk. Dat heeft de PVV toch maar mooi door. Maar ja, tussen droom en daad….Ik heb lief gewuifd naar de cameraman en ben braaf naar Kat Kokje getramd. Naar de wijze kater die zijn ogen tot spleetjes maakt. Tegen de stofwolken.

Annemiek Schrijver
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *