Spreek eens een dakloze aan en ontdek een verhaal

Edo Paardekooper Overman is een bevlogen mens. Als voorzitter van de nationale cliëntenraad van het Leger des Heils zet hij zich in voor kwetsbaren in onze samenleving. We spreken elkaar in Apeldoorn, waar hij met andere leden van de cliëntenraad een cursusdag heeft. Thema’s van de cursus zijn onder meer: hoe kunnen we binnen een diversiteit aan problematiek toch uniforme randvoorwaarden en beleid creëren?

Uniformiteit en diversiteit lijken een eeuwigdurend spanningsveld te zijn als het gaat om maatschappelijke vraagstukken. ‘Natuurlijk heb je management nodig en sturing in algemene zin, maar daarbij dient het particuliere van zorgvraagstukken niet uit het oog verloren te worden’, zo vindt Edo. ‘Je moet je altijd blijven afvragen of mensen met een complexe en unieke zorgvraag, in een schema of vaststaand plaatje in te passen zijn’. Deze vraag blijkt voor Edo een uitdaging te zijn. Als ervaringsdeskundige maatschappelijke opvang, wil Edo beleidsmakers inspireren en een positiefkritisch geluid te laten horen.

‘Een cliëntenraad behoort een representatie te zijn van de mensen voor wie een instelling werkt’, zo vertelt Edo. ‘Medezeggenschap hoort te gaan over kwaliteit van zorg en dan heb je het ook over de maatschappelijke context van zorgvragen. In onze maatschappij denken we te veel vanuit regels en durven mensen bijna geen eigen verantwoordelijkheid meer te nemen om buiten die regels om tóch zorg te verlenen. Die zorg is dan dus niet geïndiceerd en wordt door de overheid niet vergoed.  Je ziet zelfs binnen een instelling als het Leger des Heils dat verantwoordelijke managers hier verschillend mee om gaan. Je kunt zeggen: Ik kan die persoon niet helpen omdat ik geen geld heb, maar je kunt ook zeggen: Wij helpen iedereen, ook zonder indicatie. Maar die ruimte wordt helaas steeds meer beperkt in onze huidige maatschappij.

Beheersingsdrift en diversiteit
Kort gezegd: hoe gaan we om met de huidige bezuinigingsdrift en onze beheersingsdrift? Edo strijdt ervoor de toegankelijkheid van de zorg te blijven waarborgen. Niemand mag tussen wal en schip vallen. Het huidige zorgstelsel kent een toenemende drang alles te willen meten en drukt mensen in producteenheden uit. Maar voor Edo is er uiteindelijk maar één vraag die écht van belang is: wat heeft de cliënt aan de zorgverlening gehad?

De toenemende wet- en regelgeving gaat volgens Edo voorbij aan de diversiteit. Tolerantie kan nooit een waarde zijn als mensen streven naar een te gemakkelijke oplossing voor complexe problemen. ‘En als je over maatschappelijke opvang praat, over daklozen, dan heb je het per definitie over complexe problematiek. Maar daar zijn we bang voor geworden. We hebben liever makkelijke, overzichtelijke situaties en een even makkelijke oplossing. Maar we moeten ons realiseren dat die niet bestaan’.

Bron: Adrem Juli 2011

Claudia Pietryga
Claudia deed zowel een sociaal-agogische als journalistieke opleiding en is alweer bijna tien jaar freelance journalist. Ze schrijft het liefste over maatschappelijke onderwerpen en publiceerde onder meer stukken in de Flair, Hallo Jumbo, Spits, Het Parool, diverse blogs, lokale bladen en uiteenlopende (online) media voor met name ondernemers.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *