Sinterklaas en God

‘Dat was de laatste keer’ zegt mijn dochter. Haar stem klinkt droevig. Ik schrik ervan. We hebben net een geweldig sinterklaasfeest achter de rug, met vijf uitgelaten kinderen en een groep, op dit moment tamelijk uitgeputte, volwassenen. We staan in de keuken en proberen wat orde in de chaos te brengen.

‘Hoezo laatste keer’ zeg ik ongerust. ‘Volgend jaar is het afgelopen, dan gaat Timo (mijn oudste kleinzoon) op school lootjes trekken.’ Het duurt even, maar dan begrijp ik de dramatische consequenties. Hem Zal De Waarheid Moeten Worden Verteld. Een enkele reis uit sprookjesland, de harde werkelijkheid in. ‘Sinterklaas bestaat…’ Nee, ik kan het niet over mijn hart krijgen, ik schrijf het niet eens op. Gelukkig hoef ík het hem ook niet te vertellen, dat mag zijn moeder doen, en ze ziet er nu al tegenop.

Maar ik vrees dat ik de volgende ben bij wie hij dan aanklopt: ‘oma, als Sinterklaas… bestaat God dan ook niet?’ Het schijnt namelijk, dat veel mensen op die manier hun geloof kwijtraken, en ik kan me daar iets bij voorstellen. Er zijn overeenkomsten. Sommigen beschouwen God ook als een soort Sinterklaas, die jouw verlanglijstje vriendelijk in ontvangst neemt en zorgt dat al je wensen vervuld worden. Het is niet zo erg als je het geloof in zó’n soort God kwijtraakt. Ik weet zeker dat Timo na de eerste schok zal genieten van het zelf Sinterklaas-spelen, kadootjes verzinnen en gedichtjes maken. Hetzelfde geldt voor dat kinderlijke godsgeloof. Wie volwassen wil worden, moet leren het zelf te doen. Zelf, maar nooit alleen. God blijft. Onveranderlijk, en toch steeds anders.

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *