Septemberwandeling

Agnès Schlüter – Wij hebben een korte vakantie in Engeland, waar mijn zus en haar man wonen. Ook de dochter en aanstaande schoonzoon van mijn zwager komen logeren. Met ons zessen gaan we een paar dagen naar Dartmoor om er te wandelen. Mijn zus en zwager namen mij hier al eens eerder mee naar toe en ik verheug mij er enorm op om weer naar dit oude landschap te gaan. Wij bezoeken archeologische sites, zien processiepaden uit de ijzertijd en genieten.

We wandelen veel. Op een van deze wandelingen neemt mijn zwager ons mee voor een wandeling dwars door de moors waar onzichtbare moerassen en praktisch onbegaanbare, woeste gronden elkaar afwisselen. Hij kent het gebied goed, dat weet ik nog van de vorige keer, dus ik maak mij geen zorgen. Welgemoed lopen wij in de richting die hij ons van tevoren heeft aangewezen. Het pad ligt daar, we moeten nog even over dit hobbelige veldje, maar daarachter ligt het begaanbare deel. 

Om het verhaal kort te maken; het pad ligt er niet. Na uren worstelen door een onafzienbaar zompig gebied waar geen recht plekje is te vinden, totaal uitgeput en nog net niet verslagen door het hoge, dorre, vlijmscherpe gras, komen wij eindelijk op de top van de heuvel die als een tantaluskwelling voor ons heeft gelegen. Eenmaal boven kijken wij naar beneden en zien wij dat het pad 200 meter naar links ligt, voor ons onzichtbaar door het hoge gras.

Deze wandeling heeft mij veel geleerd. Wij waren alle zes op onszelf teruggeworpen, maar niet alleen. De omstandigheden waren zo dat het ieder voor zich was. Begrijp me niet verkeerd, wij lieten elkaar energetisch niet los, maar wij konden elkaar fysiek niet ondersteunen, dat liet het landschap niet toe. Wij riepen elkaar bemoedigingen toe. Mijn zus en ik liepen zelfs terug naar beneden en moesten dus ook weer omhoog, naar degene die het het moeilijkst had. Het jonge, pas verloofde stel liep ver vooruit en had genoeg aan elkaar.

Ik heb gehuild, gescholden, gevochten en gelachen. Hier voelde ik dat Natuur met een hoofdletter moet worden geschreven. Hier heb ik ervaren hoe nietig ik ben als mens, en tegelijk gelijkwaardig. Het ging er om de energie van het land te voelen en daarin mee te gaan, mijn voeten het gezag te geven, mijn hoofd leeg te maken van welk beeld en van welke gedachte ook, en mijn hart open te stellen.

Toen ik eenmaal in harmonie met het landschap liep, stroomde de verbinding met het goddelijke vanzelf mijn hart in en vulde mij. Ik werd opgetild, boven mijn kleine, worstelende zelf uit, en kon zo ervaren dat alles Eén is. 

De les die ik hieruit trok is, dat ik in mijn dagelijks leven deze verbinding maar al te makkelijk vergeet. Vechten, huilen en schelden kost zo veel energie! Dat liet ik daar ook snel los, ik moest wel, wilde ik boven aankomen. Lachen daarentegen geeft energie, en bidden in nood gaat vanzelf; de twee krachten die mij deden dóórgaan. 

Agnès Schlüter is lekenprediker en co-auteur van het boek De stenen op ons pad, waarin het ‘Nederlandse stenenorakel’ is opgenomen (een uitgave van A3 boeken).

A3 boeken
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *