Schuldgevoel

Mijn vriendin en ik hebben het er regelmatig over: schuldgevoel. We hebben er last van. Zij is ook dominee, en samen vinden we dat we het nooit goed genoeg doen, en dat het ook nooit genoeg is. Onbegrijpelijk, in haar geval, want ze is geweldig. Maar ja, dat zegt ze van mij ook.

Waar komt dat toch vandaan, dat rare idee dat het altijd beter kan? Ik ben zo langzamerhand toch te oud om nog steeds naar mijn vader te wijzen, die vroeger bij elke prestatie en bij elk schoolrapport alleen maar fijntjes wees op wat beter en hoger kon. Zijn het dan de torenhoge verwachtingen, die een gemeente vaak heeft van een dominee? Als ik wel eens de advertenties lees, ben ik altijd heel benieuwd waar ze die halve heilige vandaan gaan halen, die alles kan en iedereen blij en tevreden blijft houden, en tegelijk supercharismatisch heel veel nieuwe mensen gaat trekken. En jeugd natuurlijk. Veel jeugd.

Ach, dromen mag altijd. Het is natuurlijk de kunst om de verwachtingen van anderen niet tot eisen voor jezelf te maken, maar ze bij die ander te laten, en zelf vrolijk & onvolmaakt je werk te blijven doen. Een kunst die ik nog steeds niet helemaal beheers. Veel oefenen dus maar! Vanmorgen nog, mijn moeder aan de telefoon: ‘zo kind, ga je eindelijk komen? Dat wordt tijd. Hoe lang is het wel niet geleden? Drie maanden?’ Ze overdrijft, we weten het allebei. Het gaat niet lukken deze keer, dat schuldgevoel. ‘Nee moe’, zeg ik zoet, ‘minstens een half jaar volgens mij’. We schieten samen in de lach. 

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *