Recensie: Dwdd pop-up museum

Het imperium van ‘De wereld draait door’ breidt zich steeds verder uit. De programmamakers waagden zich al aan wetenschap en aan een eigen festival. Nu komt daar een eigen museum bij. (Hoge) kunst was al een belangrijk onderdeel van de programma’s door het veelvuldig uitnodigen van Joost Zwagerman en Wim Pijbes die ons, het gewone volk, wel even vertellen wat wij mooi moeten vinden. Daar is nu nog tot eind deze maand het ‘dwdd pop-up museum’ bijgekomen in het Allard Pierson Museum in Amsterdam. Een recensie door Kalle Brüsewitz.

Hoge kunst

Het probleem van ‘De wereld draait door’ is de insteek die ze hebben bij de items over kunst. Kunst is geen gewoon onderdeel van het programma, maar er is een strikte scheiding tussen verschillende disciplines. Beeldende kunst en opera is hoge kunst en is daarmee strikt gescheiden van de andere kunst. Wim Pijbes, Taco Dibbits en Joost Zwagerman mogen eindeloos vertellen waarom een bepaald schilderij toch echt miljoenen waard is, terwijl het natuurlijk onzin is, want de waarde van kunst zit niet in de kwaliteit, maar in de waarde die gehecht wordt aan deze kunst door een elite die de rest van het volk de autoriteit toedichten dat zij kunnen beoordelen dat iets goed is of niet. Maar los daarvan is dwdd in het huidige medialandschap het programma dat invloed kan uitoefenen op het maatschappelijke debat. Dit geldt ook zeker als het gaat om kunst. Die taak nemen ze serieus en het pop-up museum is een mooie mengeling van verschillende doelen.

Pop-up

Het idee van pop-up is hip op het moment. Overal verschijnen pop-up stores en pop-up restaurants en cafés. Dit in combinatie met de grote hoeveelheden kunst die in depots van evenzoveel musea in Nederland liggen te wachten om aanschouwt te worden, levert een interessant project op. Koppel daar tot slot nog bekende Nederlanders aan die niet perse bekend zijn vanwege de kunst, maar wel een bepaald deel van de bevolking vertegenwoordigen en je hebt een mengelmoes van allerlei soorten artefacten. De verschillende artefacten en benaderingen komen niet samen, maar dat is ook niet de bedoeling. De keuze voor de volgorde van kamers lijkt vrijwel willekeurig al is Jan Mulder als afsluiting wel logisch vanwege de drukte van zijn kamer. Hij kiest voor werk van Wim T. Schippers en een schreeuwerig Gulf-logo.

IMG_2093IMG_2095

Dijkshoorn en Zwagerman

De mooiste tegenstelling is die tussen de kamers van Nico Dijkshoorn en Joost Zwagerman. Zwagerman neemt zichzelf en de kunst erg serieus, terwijl Dijkshoorn zo mogelijk het tegenovergestelde doet. Waar Zwagerman de opdracht – het zoeken naar verborgen werk en dat laten zien – heel gedegen en doordacht uitvoert door inderdaad te kiezen voor kunstwerken in een thema, kiest Dijkshoorn ervoor al het gekozen werk van grappige gedichten en observaties te voorzien. Dit maakt de kamer van Dijkshoorn ook de meest interessante, omdat twee kunstvormen samenkomen. Hij doet niks af aan de kunstwerken, die op zichzelf kunnen staan, maar kiest er voor om ze een beetje te ‘ontheiligen’ door middel van tekst. Hij brengt kunst terug tot aardse proporties.

IMG_2073IMG_2072

Nep

De kamer van Halina Reijn is interessant, omdat ze inspeelt op de eerdere discussie over waarde. Vanuit haar vak als actrice gaat ze in op ‘echt’ en ‘nep’. In haar kamer hangen schilderijen van oude meesters. Van twee is bekend dat ze hoogstwaarschijnlijk echt zijn en van de anderen is dat nog niet duidelijk. Het leukste is nog dat de twee ‘echte’ verstopt zitten achter extra glas en de anderen niet. Dus als Reijn er al een soort quiz van wilde maken, is dat mislukt. Tegelijkertijd is de boodschap die ze wil uitdragen ook een beetje mislukt. ‘Echt’ en ‘nep’ is niet relevant, zo lijkt ze te stellen. Als iets je raakt dan raakt het je, of het nu van Rembrandt van Rijn of van Rijnbrandt van Rem is. Jammer, een gemiste kans.

IMG_2088

Gezichten

Cabaretier Marc-Marie Huijbregts kiest in zijn kamer voor portretten. De portretten zijn zo verschillend en zijn zo dicht bij elkaar opgehangen dat het op je af komt. De keuze is slim, zeker in de manier van tentoonstellen. Hierdoor zie je de kwaliteit van de individuele begeleiding van het Allard Pierson Museum, die echt hun stempel gedrukt hebben op deze tentoonstelling. De keuze om de werken dicht op elkaar te hangen, terwijl er genoeg ruimte is, is sterk. Al die gezichten dicht bij elkaar overweldigen. Tegelijk springt ieder uitzonderlijk gezicht er uit, omdat elk detail opvalt.

IMG_2080IMG_2081

Kunst

De tentoonstelling is een prachtige manier om mensen naar het museum te krijgen. Het is een prachtige manier om kunst dichterbij het volk te krijgen via de keuze van BN-ers. Het is een prachtige manier om inderdaad te laten zien dat kunst niet meer is dan dat wat mensen raakt en aanspreekt. Het vakmanschap van het museum zit hem in de manier van opstellen van de werken, maar de zwakte van het systeem komt daarin ook naar voren. Het hangen van doeken achter glas en het gebruik maken van het discours dat past bij kunst en het museum, maakt de tentoonstelling absoluut interessant, maar tegelijk is het een halfslachtige poging kunst te ontheiligen. Het museum en ‘De wereld draait door’ pretenderen niet dat ze kunst willen ontheiligen, maar het kan niet anders dan één van de doelen zijn. Waarom zou je anders BN-ers inschakelen?

De tentoonstelling is nog te zien t/m 25 mei in het Allard Pierson Museum in Amsterdam.

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *