Recensie: De Condottiere – Georges Perec

Eens in de zoveel tijd kom je een boek tegen dat je niet weg kunt leggen, dat je geboeid houdt tot je eindelijk durft adem te halen nadat je de laatste zin van de laatste bladzijde hebt gelezen. Dit is zo’n boek. Eentje die je bij blijft. Met een grote vleug filosofie. Een recensie door Nicole des Bouvrie.

Over Georges Perec

Er bestaat literatuur, en er bestaat grote literatuur. Of tenminste, dat laat men ons geloven. Maar daarnaast zijn er ook nog de werken van de Franse schrijver Georges Perec (1936-1982). Zijn boeken zijn vaak een soort van literair experiment. Zo schreef hij een literaire thriller rondom de verdwijning van de letter ‘e’, waarin inderdaad de letter ‘e’ niet voorkwam.

Geweigerd

Dit boek, De Condottiere, is de eerste roman van Perec, die geweigerd is door Gallimard – de gerenommeerde Franse uitgever die in die tijd en ook nu nog, alle literaire en filosofische werken uitgaf die er toe doen. Sindsdien is het enkel bij enkelen in manuscriptvorm bekend, maar nu is het in vertaling verschenen de bij Arbeiderspers. Een opmerkelijke geschiedenis, maar maakt dat uit? Is het inderdaad terecht dat dit boek niet uitgegeven werd?

Stijl

De schrijfstijl van Perec is een studie op zich. Andere werken die ik van hem las waren vaak doordrenkt van lange zinnen, uitweidingen waardoor je letterlijk verdwaalt in beschrijvingen waarbij het uiteindelijke doel moeilijk te vinden is. Niet in dit boekje, hoewel je niet een super heldere stijlmet korte zinnen en directe duidelijkheid moet verwachten. Is dat waarom deze roman geweigerd is? Omdat het wat onder doet aan het hoe?

Het hoe, niet het wat

Deze roman doet alles op de eerste bladzijde uit de doeken. Een misdaad, een moord is gepleegd. Er is geen twijfel mogelijk over het wie. Maar wel over het waarom. Perec neemt je mee op een innerlijke reis in een man die op de vlucht is, voornamelijk voor zichzelf. Het is een grote innerlijke monoloog en in het tweede deel zelfs een dialoog. Onduidelijk is of er iemand anders is, of dat hij met een vroegere versie van zichzelf praat. Niet om zijn daden goed te praten, te begrijpen. 

Existentialisme

Wat dit boek zo magnifiek maakt, is de combinatie van de persoonlijke schrijfstijl – het is een continue stroom van gedachten die op uiterst sympathieke manier verwoord is – en het gegraaf van de hoofdpersoon, om zijn eigen identiteit te achterhalen. Een vervalser, die zijn eigen leven vervalst, om uiteindelijk zijn eigen gezicht laat zien in een uiterste wanhoopsdaad. Of, misschien heeft het allemaal wel geen doel, en zijn het enkel zijn eigen daden die bepalen wie hij is. Maar is dan het feit dat hij iemand heeft vermoord het begin van zijn eigen leven? En wat voor morele consequenties heeft dat?

Aanrader

Dit boek is zeker een aanrader, voor iedereen die van een goed boek houdt, maar ook voor existentialisten die in dit boek zeker een interessante kijk zullen vinden op het leven en wie je bent. Op gelijke voet met Sartre’s Walging en Camus’ De pest.

Over het boek

De Condottiere
Georges Perec
Arbeiderspers
2014 

Afbeelding: raya y punto via Compfight cc.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *