Recensie: “Bramenstruiken bestaan”

Kosmos is ook best een raar woord. Ik snap dat je daar om moet lachen. Ze lacht vol overgave. Kosmos is zo’n gek woord. “Bramenstruiken bestaan”, “neus bestaat”, “ogen bestaan”. ‘De uitverkorenen’ zijn het. ‘De uitverkorenen’ worden ze genoemd. Recensie door Kalle Brüsewitz.

De sterrenhemel en de aarde. Door het 3D-effect nog duidelijker en intenser. De aarde is niet alleen. Want Finland lijkt alleen, maar boven Finland ligt de Noordpool. De Noordpool lijkt alleen, maar na de Noordpool komt Canada. Je bent nooit alleen en tegelijkertijd zijn we zo nietig, dat is de boodschap van deze verstilde rondleiding over de wereld. De hoofdrolspelers in ‘de utvalgte‘ vallen buiten de gewone maatschappij. Ze vallen er buiten, maar zijn er wel onderdeel van. “Aardbevingen bestaan”, “mensen bestaan”. Een aantal hebben het syndroom van down.

Het Noorse theatergezelschap ‘De Utvalgte‘ (de uitverkorenen) laat zien wat het eigenlijk betekent om mens te zijn. Ieder mens heeft zijn of haar problemen en we maken ons druk over onbeduidende dingen, terwijl we allemaal mens zijn. Niets anders dan acceptatie en liefde zoeken we. Net als ieder ander. Dat is de boodschap. Dat is een heel belangrijke boodschap in deze tijden van verharding.

“Ergens word ik plotseling geboren” klinkt het. Dat gegeven is magisch. Je wordt ergens geboren en je bent ineens iemand. Dat is allemaal toeval. En iedereen heeft te maken met ditzelfde toeval. Dingen die bestaan en poëtische beelden vullen de ruimte. We worden subtiel met onszelf geconfronteerd. Zijn wij zo oprecht en goed voor die mensen die buiten de maatschappij vallen? Zijn wij zo anders dan zij? Hebben we niet dezelfde verlangens en dezelfde problemen? En dezelfde dromen?

Het is ontwapenend als we zien hoe de tekst geoefend wordt met twee van de hoofdrolspeelsters. “Kosmos”. Er wordt gegiecheld. Een ander meisje snapt niet wat ze moet zeggen als de regisseuse een stuk tekst voorleest. “Kan je zelf dingen opnoemen die bestaan?”, vraagt ze. Het meisje twijfelt en kijkt indringend in de camera…. Stilte… “Camera bestaat”, “mevrouw bestaat”, “neus bestaat”, “mensen bestaan”. Ze komt langzaam op gang, maar steeds meer dingen bestaan. Haar hoofd steekt af tegen de zwarte achtergrond. Ze lacht en kijkt heel serieus tegelijkertijd, steeds opnieuw. Even is het stil.

Net als we ontroerd raken van de serieusheid waarmee ze dit onderwerp benadert veranderd haar blik. Ze kijkt gespannen en ondeugend tegelijkertijd: “scheetjes en spleetjes bestaan”. Ook dit meisje is gewoon een meisje van 8 jaar. Niet anders dan andere meisjes.

Een ode aan het leven en de mensheid. Een duidelijk statement over wat het is om mens te zijn.

Gezien: maandagavond 24 augustus in de Stadsschouwburg Groningen in het kader van Performing arts festival Noorderzon.

Photo Credit: Boya Bøckman via Sceneweb

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *