Passietijd

Er wacht deze week zowel een Johannes- als een Judaspassie. En ook Compassie, het boek van Karen Armstrong. En dan hebben we ook nog te maken met overvloedige lentepassie. PPffffassie, ik heb er op alle manieren weet en last van en voel me het schaapske dat wegloopt en talmend wacht op haar hoedende herder. Klinkt schaapskooichristelijk. Dat dan weer wel.


See video

Passie. Passioneel. Johannespassion. Judaspassion. Maar op boeddhales is compassie momenteel ook alles wat de lenteklok slaat. Geheimzinnig onderricht. Moeilijk ook. Maar als je in die les af en toe een licht op gaat, word je soms onverhoeds overvrouwd door oneindige zachtheid.
Zo werd het ineens helder in me dat woede gevangen liefde is.

Het is blijkbaar nu of nooit in deze lente, crisis, lijdenstijd, of hoe je het ook maar allemaal benoemen wilt.
Juist nu dient zich de wonderlijke mogelijkheid tot transformatie tot empathie, compassie en caritas aan.
Want laten we wel wezen: we blijken allemaal te verlangen naar warmte, naar rokjes, naar glimlach, naar lammetjes en uitbottendheid. Wat jij wilt dat jou geschiedt, doe dat een ander, zo maakte Jezus de Joodse wet weer even kakelvers.

Zo mooi eigenlijk, dat het lijden van de passietijd verbonden is met de lente. Afzien en verlangen is tenslotte wat ons bindt op onze levensweg. Nu we allen vol overgave onze gezichten, varkenkopjes en veroordeelde tronies eindelijk weer naar de zon mogen wenden, zijn we meer dan ooit in de gelegenheid om te ervaren dat we ons naar hetzelfde willen keren: naar licht, naar liefde, naar mededogen, naar passie, naar compassie.
Zullen we voor de grap een keertje 52 passieweken instellen?
Gewoon voor dit jaar.
Wie durft zich dan te laten hoeden?
Wie kan herderen?

 

Foto: Corbino
Bron: www.annemiekschrijver.nl

Annemiek Schrijver
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *