Pasen door de ogen van een buitenstaander

In deze Zin&songwriter het verhaal van een charlatan van het jaar 0. Bepaal voordat je het lied gaat luisteren welke vertolking je wil horen.  Je kunt het lied in de onderstaande, bekendste versie horen, uitgevoerd door Emmylou Harris, maar ook in de versie van de schrijver van het lied, David Olney. Het lied is in het Nederlands vertaald en gezongen door Freek de Jonge, een bewonderaar van Olney die ook samen met hem opgetreden heeft. Ik raad je aan eerst één van de versies van het lied te luisteren voor je verder leest (om daarna alsnog de andere twee versies te luisteren).


See video

Het is een verhaal vanuit het perspectief van een charlatan, een rondtrekkende kwakzalvende religieuze entrepeneur tweeduizend jaar geleden (zoals er vandaag de dag nog steeds zijn, zoals talloze televangelisten (zie ook deze fascinerende documentaire over een rondtrekkende prediker die puur voor het geld wonderen verricht)).

Op een dag merkt hij dat niemand meer interesse heeft in zijn trucs. Er blijkt een concurrent te zijn die het veel beter doet, die niet met veel misbaar over vuur uit de hemel oreert, maar het met zachte stem over liefde heeft, en geen geld wil van zijn toehoorders. Zonder dat zijn naam genoemd wordt moet ik gelijk aan Jezus denken. En aan de geniale Monty Python’s film Life of Brian, waarin de hoofdpersoon zich op een gegeven moment onder de toehoorders van Jezus begeeft (waarmee eventuele beschuldigingen van blasfemie handig omzeild worden, het gaat immers niet over de echte Jezus).

De charlatan sluit zich aan bij de groep rondom Jezus in de hoop een graantje mee te pikken van zijn succes. De laatste zin van het lied blaast mij elke keer weer van mijn sokken. In horrorfilms zie je de serial killer al op de maagd aflopen terwijl zij nog in zalige onwetendheid verkeert. Door de naïviteit van de charlatan slaat mij de schrik om het hart bij de gedachte aan hoe zijn opportunistische avontuur zal omslaan in een nachtmerrie.

David Olney nam zijn lied vorig jaar opnieuw op voor de EP The Stone (hier te beluisteren), waarop hij het paasverhaal steeds vanuit gewone figuren in de marge van het verhaal (een soldaat die het graf van Jezus moest bewaken, Barabbas, een ezeltje) vertelt. Het is geen religieuze muziek, er is geen alwetende verteller die de waarheid van het verhaal bevestigt, het zijn ervaringen van mensen in de marge, soms met een smet, die met grote empathie beschreven worden. Zo schijnt er steeds een nieuw licht op het bekende verhaal. En ik voel weer iets van een schok als de schokkende facetten van dat verhaal oplichten.

Ruben Altena
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *