Over de lente, Bach, Wagner en andere dikke Duitsers

Het zal aan de leeftijd liggen. Ik betrap me erop dat mijn gemoedsstemming steeds meer het seizoen en de weersomstandigheden volgt. Als het lente wordt en als er zulke mooie dagen zijn, als in de afgelopen week, ben ik dus voor mezelf en anderen zeer te genieten.

Het is trouwens merkwaardig gesteld met die lente. Zoals elk ander seizoen roept het voorjaar specifieke associaties op. Op een zonnige aprildag zul je niet zo snel een hunkering krijgen naar kaneelgeur en dennenhars. Op een donkere decemberavond denk je omgekeerd niet snel aan eieren-schilderen en de Matthäuspassion.

En dat laatste gebeurt dus nu. Op een of andere geheimzinnige wijze zijn die vrolijke, opwekkende lentekriebels verbonden met passie, lijden en tragiek. Radio Vier hoort gewoon ‘Erbarme Dich’ of ‘Wir setzen uns’ te laten galmen, terwijl buiten de vogels hun nestjes bouwen. Beetje tegenstrijdig, maar het past nu eenmaal bij elkaar. Voorjaar en Bachs pasiemuziek: dat is dan nog een collectieve associatie, die anderen ook hebben. Je kunt ook je eigen associaties hebben.

U moet namelijk weten (nou ja ‘moet’, dat ook weer niet, maar het is wel handig voor het geval dat u het zich op de hals haalt om dit weblog vaker te lezen; en sympathiek ook, maar dat is een detail) – u moet namelijk weten, begon ik, dat ik een liefhebber van Wagners opera’s ben. En om die grote muzikale zwerfkeien ergens in mijn agenda in te passen, heb ik ze gekoppeld aan de seizoenen. Zo luister ik in de zomer naar de vijftien uur van de Ring (die ik uitsmeer over enkele weken), in november naar Tristan (november is toch een beetje de maand van de dood, nietwaar?) en in de passietijd naar Parsifal (en als het even wil ook nog Lohengrin). Allemaal van CD natuurlijk, maar dat snapte u al.

Wat ik maar wil zeggen: de lente is voor mij dus ook gekoppeld aan Parsifal. In die mooie Karfreitagszauber uit de laatste akte komt ook de genoemde tegenstrijdigheid voor: de passie wordt verweven met betoverende romantische lenteklanken. – Ik kan het iedereen aanraden om dit stukje muziek eens te beluisteren. Er bestaat ook een orkestrale versie van. Daar wordt niet zo hinderlijk doorheen gezongen. (Barbaar!).

Het komt goed uit dat mijn Thomas-Mannleesgroep uitgerekend in deze tijd Dr. Faustus ten einde leest, met die mooie passiescene aan het slot. Past allemaal precies dus. Voor mij een aanleiding om rond Pasen iets te schrijven hierover. U hoort of leest dat nog wel. Ik zal dan ook ingaan op de associaties van Pasen en lente bij Goethes Faust, die op zoek is naar de verloren tijd. Met deze ‘kloofbungelaar’ moet u het even doen. (Het is geen prijsvraag trouwens.) Dat was het voor deze mooie zondag. U mag weer gaan. En ik ga me beraden op het verzoek om volgend jaar de Zauberberg te beklimmen met onze leesgroep. En dat terwijl er nog zoveel andere Dikke Duitsers (boeken bedoel ik) op mij liggen te wachten, om gelezen of uitgelezen te worden… Het valt allemaal niet mee. (Knipoog)

Eric Corsius
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *