Oud

Volgende week word ik z-e-s-t-i-g. Het wil maar niet landen, dat getal. Alsof ik ineens een geweldige sprong maak, en ergens vanuit de lucht verbijsterd naar die nieuwe landingsplaats kijk: zestig! Aan de ene kant ben ik blij en dankbaar dat ik die leeftijd gezond en wel bereik – aan de andere kant botst het geweldig met het beeld dat ik altijd had.

De kapster vroeg vandaag heel lief of ik al in aanmerking kwam voor bejaardenkorting: toen ze mijn gezicht zag kreeg ze een vuurrood hoofd en begon zich stotterend te verontschuldigen. Alsof zij er wat aan kan doen. Zo denken we er toch allemaal over: zestig-min is volop in het rijke leven staan, zestig-plus is oud en behoeftig.

Treurig eigenlijk, dat ik eerst zelf zestig moet worden om in te zien dat het nonsens is. Tot nu toe betekent ouder worden alleen maar, dat het leven steeds mooier en rijker wordt. Er valt altijd weer zoveel te leren, zoveel te ontdekken. Er komt zoveel rust als je niet steeds hoeft te denken ‘wat zullen ze van me vinden’, want ach, je weet al lang wat je waard bent, daar doe je het mee. Je gaat steeds meer inzien wat werkelijk belangrijk is, en wat bijzaak. Relaties krijgen steeds meer diepgang, je kent elkaar vaak al zo lang. Dat geldt ook voor de relatie met God. Zolang je positief en nieuwsgierig meebeweegt met de levensstroom, zolang valt er, of je nu oud of jong bent, van het leven te genieten. En ik kan het weten. Ik ben al bijna zestig. Lieve help. Zèstig!

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *