Op een andere planeet

Saano raajakumaar, de kleine prins, kijkt met grote bruine ogen op. Deze planeet is heel anders dan alle andere planeten die hij tot dan toe heeft bezocht. Die werden bewoond door slechts één persoon. Deze planeet, daarentegen, krioelt van de mensen!
Na een tijdje ontwaart hij in de menigte een meneer, een eindje verderop.   

Voorzichtig de ene na de andere persoon ontwijkend, loopt de kleine prins op hem af. Het duurt even voordat hij de moed bijeen heeft geraapt om hem aan te spreken. De meneer zwaait een metaaldetector op een indrukwekkende manier boven de aarde. Hij lijkt erg druk en geconcentreerd bezig.

 

“Dag, wat bent u aan het doen?”
“Ik ben aan het verzamelen” zegt de meneer. En direct daarna:
“Zeg, wat heb jij daar in je hand? Mag ik eens kijken?”

Voor verzamelaars, andere mensen lijken altijd meer te bezitten dan zijzelf.

De kleine prins strekt zijn hand uit.
“Een rozenblaadje?!” roept de verzamelaar, verbaasd.
“Daar heb ik niets aan!”
“Waar heeft u dan wel wat aan?” vraagt de kleine prins.
“Aan geld, sieraden, en andere praktische dingen natuurlijk!”

De kleine prins denkt even na.
Zijn planeet heeft drie vulkanen en nogal hardnekkige boababbomen. En een ijdele roos. Dan zegt hij: “Met geld en sieraden kun je niet vegen of tuinieren. En lekker ruiken ze niet. Kunt u mij vertellen waarom u ze toch praktisch vindt?”

Het heen-en-weer gezwaai houdt op.

Verzamelaars hebben altijd een goede reden.

“Geld en sieraden zijn praktisch, omdat ik niet weet wat me in de toekomst te wachten staat” zegt de verzamelaar ernstig. “Ik kan er eten van kopen, mijn kinderen naar school sturen, mijn ouders laten behandelen in het ziekenhuis. Misschien komt er een dag waarop ik niet meer kan verzamelen. Misschien verlies ik mijn baan, of gaat mijn detector kapot.” De verzamelaar kijkt om zich heen en spreekt op gedempte toon verder: “En heb je al die andere mensen gezien? Iedereen verzamelt! Als ik het niet doe, doet iemand anders het wel.”

De kleine prins denkt aan zijn eigen planeet. Daar zijn geen andere mensen. En nu hij er zo over nadenkt… Na een tijdje zegt hij, half tegen zichzelf, half tegen de verzamelaar: “Bezitten doe ik de roos, de vulkanen, en de boababs niet. Eigenlijk zorg ik alleen maar voor ze. Nee, ze bezitten zichzelf. Vooral de roos. Mede daarom vind ik haar zo bijzonder.” 

Het is even stil.

Dan vraagt de kleine prins: “Hoe lang bent u eigenlijk al bezig met verzamelen?”
Het voorhoofd van de verzamelaar rimpelt. Het duurt lang voordat hij antwoordt.
“Zolang als ik me kan herinneren,” zegt hij uiteindelijk. “Zeker toen ik jong was, kon ik aan bijna niets anders denken.”

“Als u al zo’n lange tijd bezig bent…” peinst de kleine prins, “…dan heeft u nu zeker een flinke collectie?”

Rondom de ogen van de verzamelaar verschijnen lachrimpeltjes. Hij begint op de kleine prins gesteld te raken. “Ja, mijn huis is zo vol dat het tijd wordt om te verhuizen!” grapt hij. “Als ik toen had geweten dat ik nu zoveel zou hebben, dan was ik vast minder angstig geweest in mijn jeugd.”

“Maar waarom werkt u dan nu nog zo hard, als u al zoveel heeft?”
“Dat is omdat ik niet zeker weet of wat ik bezit, genoeg is voor de toekomst.”

“Wanneer weet u dan wél wanneer genoeg, genoeg is?”

De verzamelaar lacht hardop.

“Oh!” roept de kleine prins uit.
Iemand stoot hem in het voorbijgaan aan. Het rozenblaadje, dat nog in zijn hand lag, waait weg. Hij en de verzamelaar kijken het na.

“Mijn roos heeft water nodig.”

Vlak voordat de kleine prins terugreist, ziet hij hoe de verzamelaar zich door de mensenmassa worstelt. Hij grijpt tevergeefs naar het rozenblaadje, dat over de vele hoofden wervelt in de wind. De metaaldetector aan zijn zij zwaait heen-en-weer. Het piept een paar keer waarschuwend, maar het lijkt wel alsof niemand het hoort.

(Geïnspireerd door het boekje ‘Le petit prince’ van Antoine de Saint-Exupéry, dat we in Devanagarischrift vertaald in een stoffig boekenzaakje aantroffen, en ook door de vele kleine prinsen en prinsessen hier in Nepal)

Jeannine Suurmond
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *