Oogsten

Afgelopen zondag waren we op de boerderij om te helpen met het oogsten. Bietjes, pompoenen, winterpenen, maïs, tomaten, te veel om op te noemen. Het was een stille zonnig-koude herfstochtend, kleurende bladeren, spinnenwebben, blauwe lucht en koude handen van de fietstocht. Op de boerderij gekomen liggen daar alle groentebedden keurig en gevuld in de zonneschijn. Een groepje mensen en kinderen krijgt instructies: zus en zo gaan we te werk. En dan wordt de rust van de groentebedden verstoord, er wordt gespit, pompoenen geraapt, wortels uitgetrokken, en wat achterblijft is een chaos van aarde en overbodig loof. Maar aan het eind van het bed staan trots de kisten vol oogst. Fascinerend, dat contrast tussen chaos en geordende oogst.

Wat fascineert me daarin zo? Kennelijk is dat wat een werkzaam mens doet. De ordening die gegroeid is doorbreken en omwoelen, om de vruchten te kunnen plukken van je werk. Je steekt de riek in de grond en woelt de aarde los. Je wroet en trekt en knakt het overbodige groen weg om te vinden wat waardevol is. De vruchten nemen we mee.

We maken chaos en scheppen weer orde. Pas door de chaos kan er een nieuwe ordening ontstaan. Zou het ook zo zijn dat je in je leven pas ziet wat er te oogsten valt, wat de vruchten in je leven zijn, als er chaos ontstaat? Chaos scheppen is het oude overbodige verwijderen en oogsten wat waardevol is. Door dat opbreken is het ook een beetje sterven. Wat geworden was, is je ook lief geworden, maar om verder te gaan moet je los laten.  J.W. Goethe verwoordt het heel treffend in de laatste strofe van zijn gedicht Selige Sehnsucht:

Und so lange du das nicht hast,
Dieses: Stirb und Werde
Bist du nur ein trüber Gast
Auf den dunklen Erde.

Vrij vertaald: zolang je dat niet kunt, dit sterven en opnieuw worden, ben je alleen maar een treurige figuur hier op aarde. soms moet je je leven overhoop halen om vruchtbaar verder te kunnen, ook al doet het pijn.

Op de boerderij is de oogst binnen. Kisten vol pompoenen, bieten en penen staan naast de omgewoelde bedden. Het was een heerlijke, vrolijke dag, en we lieten ons de appeltaart goed smaken! Na gedane arbeid was het goed rusten.

Afbeelding: Toon Bronselaer/Flickr.com

Elizabeth van Wensveen
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *