Ontdooien

We hebben écht geen winter dit jaar. Dat heeft beslist zo zijn voordelen: geen geglibber, lagere stookkosten, geen kou. Maar toch..

Weet je wat ik zo mis? Thuiskomen na een wandeling of een schaatstocht en voelen hoe de warmte van het huis me als een deken omhult. Mijn handen en voeten beginnen te tintelen en ontdooien langzamerhand. Een warme kop thee verwarmt mn buik. En ook: de geur van het land en het groen als het begint te dooien. In een periode met vorst is er niets te ruiken, maar als het begint te dooien…mm wat is het heerlijk om de eerste geuren weer op te snuiven!

Een vorstperiode maakt dat het leven stolt. Water wordt ijs, en alles wat groeit en bloeit houdt zich stil. Ook wij trekken ons terug in huis bij de kachel, of nemen een dagje vrij om te schaatsen. Ook ons normale leven vertraagt als het ware als we een flinke vorstperiode en winter hebben.

Nu vertraagt er niks, noch stolt het leven. We gaan gewoon maar door. Zo valt er ook niets te ontdooien. In de krant stond vandaag dat de natuur een maand voor is op schema. Ik heb ook al speenkruid gezien!

Waarom hecht ik zo aan vriezen en kou?  Wat gebeurt er als iets bevriest en vervolgens weer ontdooit, of het nu water is of een verhouding tussen mensen? Eerst is het helemaal vast, er is geen beweging meer, geen toegang, geen aanraking. Je kunt op het water lopen, maar er niet meer in. Je blijft aan de buitenkant. Als menselijke verhouding en bevroren zijn gebeurt er hetzelfde: contact schampt af op de oppervlakte. Als water ontdooit gebeurt dat van onder af, van binnen uit wordt de laag ijs langzamerhand dunner tot er alleen maar weer water is. Gaat het bij mensen ook zo als een verhouding ‘ontdooit’? Misschien zou je dat wel kunnen zeggen. Als je niet begint met innerlijk weer een beetje warmte en interesse voor de ander te hebben, ontstaat er niets. Innerlijk moet je ontdooien en dat kan veel tijd in beslag nemen.  Het buitenste ijskorstje blijft het langst staan. Maar als je erop zou willen stappen zak je er door, als je het aanraakt breekt het.

Ik vind dat wel mooi, om zo naar de natuur te kijken en te ontdekken wat overeenkomsten tussen natuurlijke en menselijke processen zijn. Als we de overeenkomsten zien kunnen natuurlijke processen ons raad geven hoe we ons in situaties kunnen bewegen.

Daarom vind ik het heel jammer dat we ons dit jaar niet hoeven te oefenen in ontdooien. Hoeveel bevroren verhoudingen hebben we niet? Door angst, boosheid, gekwetstheid? Het mooie van mens-zijn is echter ook dat we niet afhankelijk zijn van de fysieke omstandigheden. We kunnen bedenken dat we ons even goed kunnen oefenen in ontdooien, ook al doet de natuur het niet.

Dus laten we oefenen in ontdooien, even goed zonder geglibber en zonder kou, en lage stookkosten 😉 .

Foto: verbeeldingskr8/Flickr.com

Elizabeth van Wensveen
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *