Onszelf zien in de spiegel van kunst

Er bestaan schilderijen waar je naar kijkt als in een spiegel. Zie je jezelf, of de ander die je aankijkt, en wat zegt dat over jou? Zulke schilderijen zijn niet alleen interessant als kunstobject, maar zeggen ook iets over hoe je naar elkaar kijkt. En naar jezelf.

Hoewel een ‘selfie’ het maakte tot woord van het jaar, is dat princiepe binnen de kunst al langer bekend. Michel Foucault schreef er in zijn introductie voor het boek ‘De Orde der Dingen’ al over: de relatie tussen de mensen op het doek en de kijker wordt aangesproken om een leegte aan te duiden. De leegte van de moderniteit, waarbinnen het niet meer duidelijk is waar een individu staat.

In plaats van de duidelijkheid van een beroep, een levensdoel, de stabiliteit van de familie en het familiebedrijf, kijken we nu naar onszelf in de spiegel en vragen we ons af wat en hoe en waar en waarom. Het leven is er in al zijn volheid en snelheid ook niet eenvoudiger op geworden.

Reden te meer om terug te keren naar de schilderkunst, die een stil beeld geeft waar we desnoods uren voor kunnen gaan staan in een museum, of bij ons kunnen dragen als screensaver op onze mobiele technologische apparatuur. 

Twee voorbeelden die in onderstaand artikel genoemd worden: Margritte’s ‘Not to be reproduced’ en Richters’ ‘Mirror, Grey’. 

Lees het hele artikel “Jimmy Chen: Mirror with Self-Portrait

Afbeelding: Lucy Dawkins.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *