Ode

Bergen zijn weer bergen en de sneeuw smelt weer, zoals het hoort met 22 graden boven nul. Stof daalt zachtjes neer. De zon schijnt weer op tandeloze vrouwtjes en marktkraampjes in plaats van op ledverlichte paradepaardjes van Poetin. Zo gaan die dingen, gelukkig. De rust keert terug.

Sport is prachtig en sport is zeker geen politiek, dus ik verwijt geen sporter dat hij of zij die ene grote droom najaagt. Ik heb wel moeite met knuffelen en bier drinken. Dat is een keuze, geen overmacht.

Toch is het wachten tot Rusland weer overgaat tot de orde van de dag en Oekraïne binnenvalt of journalisten laat ombrengen. Maar wat mij het meest stoorde was de ode aan de kunstenaars. Zowel bij de openings- als sluitingsceremonie werden in vol ornaat alle grote schrijvers, componisten en kunstenaars als onderdeel van het grote Rusland geëerd. Een ode aan de Russische cultuur. Schaamteloos en verbazingwekkend hypocriet. Geen Solzjetnitsyn: iets te kort geleden verbannen. En geen Nijinsky en Diaghilev: want homoseksueel. Maar is het niet schaamteloos om verbannen en opgejaagde kunstenaars als propagandamiddel in te zetten en te presenteren alsof je ze op handen draagt en hebt gedragen?

Dostojevksi werd verbannen, Tolstoj werd opgejaagd, Pushkin werd verbannen. Kandinsky vertrok, Prokofiev vertrok. En zo zijn er eindeloze lijsten met namen. Alleen groot als je binnen de lijntjes bleef. Als kunstenaar was je gebonden en gekneveld. En nog steeds ben je niet vrij om te doen wat je wilt. Is kunst niet het ultieme middel om grenzeloos aan te klagen, te verwarmen, te verharden en lief te hebben? Dit kan alleen in absolute vrijheid, toen en nu. Kunst is een ode aan de vrijheid en tegelijk wordt in onderdrukking de mooiste kunst gemaakt.

Een ode aan al die grote namen. Rusland en alles wat ervoor kwam heeft prachtige kunst opgeleverd, maar niet op de manier die Poetin ons wil laten zien en geloven.

Foto: Premier.gov.ru/Wikimedia Commons

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *