Nabil

Ik kan nog geen vlieg doden

Nabil, een zevenendertig jarige Palestijns-Syrische vluchteling, is zijn leven lang al stateloos. “Ik doe mee aan de logeerregeling”, vertelt Nabil met een lach. “Ik heb hier drie maanden gezeten. Morgen word ik overgeplaatst naar het AZC in Dronten. Dan is het over met de privacy of het rond laten slingeren van mijn spullen.”

Nabil vluchtte uit Syrië en liet zijn vrouw en twee kleine kinderen achter. Maar zijn droom, die nam hij mee. Daar kan geen oorlog of dienstplicht en zelfs niet het afscheid van zijn geliefde leerlingen op de basisschool in Damascus hem vanaf brengen. “Toen ik de kinderen uit mijn klas achter moest laten brak mijn hart. Waarom moeten deze onschuldige kinderen lijden door de oorlog? Elke dag werd door de manager van de school opnieuw beoordeeld of het veilig genoeg was voor de kinderen om naar school te komen. Elke dag was onzeker.”

Stateloos

In 1948, toen het toenmalige Palestina werd uitgeroepen tot de staat Israël werd de opa van Nabil verdreven uit eigen land. “Syrië heeft me de mogelijkheid gegeven een leven te leiden. Daar ben ik dankbaar voor, maar ik was altijd een gast. Stateloos staat er in mijn paspoort. Op een dag zullen de Palestijnen terugkeren naar Palestina, was de gedachte van Syrië.”

Tot het noodlot toesloeg en Nabil voor de tweede keer met oorlog te maken kreeg. Dit keer was het niet zijn opa, maar hij zelf die moest vluchten. Ook de Palestijns-Syrische inwoners van Syrië hebben dienstplicht. Weigeren kan niet. De gebieden die onder de macht van de regering vielen, zoals Damascus waren relatief veilig. Nabil woonde in een gevaarlijke buurt en vluchtte eerst naar Damascus. Maar de oorlog werd erger, bommen en granaten vielen, er werd geschoten. Mensen werden gearresteerd en er vielen steeds meer doden. Nu werden ook kinderen de dupe van deze burgeroorlog. “Ik ben tegen elke groep die mensen doodt. In welk land dan ook. Ik kan nog geen vlieg doden. Ik besloot naar Nederland te vluchten, ik ben toch al mijn leven lang vluchteling.” Nabil lacht.

Mijn droom

Hij is nu een jaar in Nederland. In afwachting van hereniging met zijn gezin. “Natuurlijk mis ik mijn vrouw en kinderen, maar zolang ik weet dat ze veilig zijn kan ik er mee leven. Ik heb veel aan mijn spiritualiteit. Je moet in goede energie zijn en geloven dat je elke moeilijke situatie aankan. Ik kijk naar de toekomst en hou vast aan het realiseren van mijn droom: een spirituele school voor kinderen, waar alle religies geaccepteerd worden.”

“Uiteindelijk leert elke religie je dezelfde wet: de wet van het universum. Iedereen met een eigen levensstijl, maar de boodschap is hetzelfde. Conflict is uitsluitend een verschil van interpretatie, niet in boodschap. Ik wil kinderen leren met hun gevoel om te gaan. Hoe ze kunnen vergeven en liefhebben. Niet alleen met je hersens bezig zijn, maar balans tussen lichaam en geest vinden in plaats van emoties wegstoppen in verslavingen.”

“De kinderen uit mijn les in Damascus zullen me heel erg missen. Want bij mij leerden ze dat ze er mochten zijn, dat ik hun gevoelens en ideeën hoorde en respecteerde en dat ze zichzelf konden zijn. De kinderen konden niet wachten tot de les van meester Nabil begon. Ik vond het heel moeilijk om ze achter te laten.”

Mijn grootste angst

“Als je zelf spiritueel bent straal je dit uit en deel je de juiste energie. Als iemand daar een voorbeeld aan neemt, graag, maar ik laat iedereen in zijn waarde. Ik geloof sterk in de kracht van spiritualiteit en mediteren en dat dit de liefde en het respect brengt dat nodig is voor een veilige toekomst voor kinderen. Dat is volgens mij een goed leven. Mijn grootste angst is dat ik mijn droom niet kan waarmaken. Maar dat zal niet gebeuren. Want ik geloof in mezelf en ik zal nooit stoppen. Als het niet lukt, leer ik ervan en probeer ik het nog een keer en nog een keer en nog een keer. Falen is onmogelijk. Ik zal nooit stoppen mijn doel te bereiken.”

Elice Sijbrandij
Elice Sijbrandij is freelance marketing- en communicatiespecialist. Haar interesses liggen op het gebied van levenskunst, gedrag en pedagogiek. Een quote die bij haar maatschappelijke visie past is ''Leer kinderen hoe ze moeten denken, niet wat ze moeten denken.'' Margaret Mead.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *