Misschien

“Is dit boek een museumgids of gaat het over nu?” Dat vond ik de lastigste vraag bij de presentatie van de VolZin-relicanon in boekvorm.

Ik weet het soms echt niet. Bij het laatste, ‘open’ venster van de canon is een cover van Happinez afgebeeld. Maar we kunnen nu ook terecht bij de KRO voor modern en sexy geloven. De salontafelglossy Maria is ‘verschenen’ en biedt inzicht in wat zich ver buiten de ooghoeken van het Vaticaan als de Zwitserlevenvariant van het aloude geloof aandient.
De nieuwe iconografie van de moeder van Jezus wil de lezeressen gidsen naar moderne spiritualiteit.
Interessant is het om na te gaan welk beeld van dat nieuwe geloof ontstaat wanneer we de elementen van deze glossy bij elkaar optellen. Neem het gebruik van het woord ‘goddelijk’, zowel voor seks als voor een vijgentaart. Of de veelvuldig gebruikte predikaten ‘geheim’ en ‘hemels’, bijvoorbeeld op de toeristische bladzijden, die zijn gewijd aan een bezoek aan – vanzelfsprekend – Rome. Andere Maria-woorden: ‘puur’, ‘bijzonder’, ‘mooi’, ‘lief’, ‘ontroerend’. En overal roze hartjes. Het eerste nummer van Maria kreeg als titel Stille kracht mee. Het is alom feelgood en light zingeving geblazen in dit vrouwenblad, waarin ook de canonieke Maria even mag opdraven. Zij wordt aldus geïntroduceerd: “Maria lijkt opnieuw ontdekt en vooral jongeren raken in haar ban. Als symbool van liefde, als vraagbaak, gewoon als vrouw met wie je iets moois en liefs wilt delen.” Zo knipoogt Maria gelikt naar de traditie, met als subtiele actuele invulling de aankondiging dat elk nummer ‘het verhaal van een moeder en haar zoon’ zal bevatten. De KRO had op de billboards het aloude geloof al ingeruild voor ‘het gevoel dat je wilt delen’. Nu heet dat ‘de kracht om open te staan voor de wereld om je heen – en voor wat er verder misschien nog is.’
Ik stond een paar maanden geleden in een mediterrane kerk verbaasd te kijken naar een wand vol ex-voto’s, dankbetuigingen aan Maria voor dankzij haar voorspraak ontvangen genezing en redding. Er hingen jarenoude motorhelmen, gipsverbanden, korsetten en kunstledematen tussen verbleekte foto’s en handgeschreven briefjes. Toch kreeg ik nooit het gevoel dat ik in een museum rondliep, en al helemaal niet toen ik zag hoe een oudere man zo’n kunstbeen liefdevol betastte en er iets onverstaanbaars bij prevelde. Hij had zelftwee ‘gewone’ benen, maar miste paradoxaal genoeg een arm. Deze man was niet bezig een gevoel te delen of zich te bezinnen op wat er verder misschien nog is. Hier werd geloofd.

Willem van der Meiden

Bron: Volzin no. 18

Willem van der Meiden
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *