Midden in het leven

Voorwoord bij het binnenkort te verschijnen vertaalde boek van de bekende Duitse theologe Margot Kässmann:

 

‘Als iemand het niet verdient om jong en mooi te zijn, is het wel een achttienjarige’, sprak Oscar Wilde ooit.Maar volgens de schrijfster van dit boek heeft de schepping het afscheid van onze jeugd juist heel erg kunstig geregeld. Vroeger waren we jong en mooi. En halverwege ons leven veranderen onze kwaliteiten van kleur en diepte, als volle vruchten op een zonovergoten herfstmiddag. Daarom is de oogst van een vijftigjarig vrouwenleven het vieren meer dan waard.

Aan de hand van Bijbelteksten en dagboekaantekeningen schetst Margot Kässmann haar levensmidden. Ter lering, inspiratie en ontroering. Ons allen wacht tenslotte hetzelfde lot. Hoewel we ieder natuurlijk wel ons eigen pad moeten gaan.  Zo kreeg Kässmann op haar 48e borstkanker en was ze een jaar later gescheiden na een huwelijk van 26 jaar. Ook heeft ze 4 dochters.

Maar de vraag wat te doen met je 50e verjaardag zal iedereen bekend voorkomen.
Net als het besef dat het midden van het leven een evenwichtsoefening is tussen innerlijke vrede ervaren en verschil in de wereld willen maken.
Moeten we ons haar blijven verven?
Sinds wanneer lijk ik op mijn moeder?
Hoe voelt het wanneer het me net als Sara niet meer ‘naar de wijze der vrouwen gaat’?

Precies: dat de overgang in aantocht is. Maar die overgang hoeft nog geen ondergang te betekenen. Integendeel zelfs. Ons levensmidden kan ons juist bevrijden van moederplichten, echtgenote-bekommernis en meisjesonzekerheden. Zoals de psalmdichter al beweerde: ‘Wij zijn als een vogel ontsnapt uit het net van de vogelvangers; het net is gescheurd en wij, wij zijn ontkomen’.
Het levensmidden wil ons vrijheid en levenswijsheid brengen.
Toegegeven, ons lichaam verandert, wat we ook verzinnen.
De voor ons zo bekende woorden van Jezus toen hij vlak voor zijn dood het avondmaal instelde, krijgen in deze levensfase een ontroerende diepte: ‘Dit is mijn lichaam’.
Dit is wat ik nu ben, hier is het, ik geef me over.

Ook beschrijft Margot Kässmann hoe Jezus de eenzame woestijn ingaat. En juist daar overwint hij de duisternis. Wie heeft dat inmiddels niet zelf aan de lijve ondervonden? Margots’ kanker was een woestijnervaring. Dezelfde verlatenheid die ze voelde als toen haar scheiding bekend werd. Ieder mens kent die eenzaamheid. Die is blijkbaar noodzakelijk om te groeien, om onszelf en God te leren kennen en te verdragen.
God bevindt zich juist daar, in de stilte, ervoer de profeet Elia.
God fluistert soms in ons oor als een zuchtje wind.

Het boek dat voor u ligt nodigt ons uit tot verwondering, dankbaarheid. En moed.
Juist door de aangehaalde Bijbelteksten weten we dat we in een lange, menselijke traditie staan. Zo vertelt Psalm 90 dat als we de moed hebben in te zien dat we moeten sterven, ons hart zich met wijsheid zal vullen.
En nu is het zover. De wijsheid kan binnenkomen. Nu we de durf hebben onze sterfelijkheid onder ogen te zien. Het mooie is dat die onversaagdheid hand in hand loopt met vertrouwen. Met het besef: ‘Ik kan nooit dieper vallen dan in Gods hand.’

Dit boek verschijnt in november bij Meinema

Annemiek Schrijver
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *