Menno en Kees (13) Volop feest

Op zaterdag 16 en zondag 17 september vierden de doopsgezinden in Nederland al hun jubilea met een groots en vrolijk feest op Mennorode, in Elspeet. Op zondag waren 1500 mensen aanwezig. Op het terrein was een enorme tent neergezet, daar pasten ze allemaal in. 

Aan mij de eer om tijdens dit feestweekend drie keer op te treden, en dan niet met onze voorstelling over Menno. Op vrijdag, een voorproefje, werd het nieuwe, prachtige en duurzame kerkje op Mennorode geopend. Wij deden dat met een ritueel waarin wij vanuit de oude kerkzaal, via het amfitheater naar de nieuwe kerk liepen. Er waren verhalen en toespraken, Gert Wantenaar bespeelde de accordeon. Uit de oude kerkzaal namen wij in koffers en een hutkoffer allerlei voorwerpen mee: een paaskaars, een psalmboek, een bijbel, een vaas en de herinneringen van mensen aan de kerkdiensten in de oude kerkzaal.

Op zaterdagavond speelden wij (Juul Beerda op accordeon, Erik van Loo op bas en ik) voor driehonderd mensen ‘Doopsgezind, de musical’. Dat was een enorm succes. Ik schreef deze musical voor een acteur en twee muzikanten speciaal voor deze gelegenheid. Het publiek zat er vanaf het begin al helemaal in. Een verhaal over ouderling Menno (type Mark Rutte) en atheïste Geert (type Doutzen Kroes), die verliefd op elkaar worden. Een onmogelijke liefde die, het blijft een musical, goed afloopt. Veel doperse grapjes, zelfspot en tal van musicalliedjes, opnieuw van tekst voorzien. Met onder andere ‘I’m an American Mennonite’ (West Side Story) en ‘Zomernacht’ (op ‘Summer lovin’ uit Grease). Het was een waar feestje van ruim een uur, en een minutenlange staande ovatie. Wat kan een mens gelukkig zijn.

Op zaterdag speelde het trio van zaterdag de voorstelling ‘De Bijbel in drie kwartier’, nu voor 1500 doopsgezinden. Allemachtig! Van Genesis, de eerste dans, naar Pinksteren, de gaven van de geest. Veel vrolijkheid en meezingen, en concentratie tijdens het bepaald niet vrolijke verhaal van de Emmaüsgangers. En toch ging het publiek mee de diepte in, wat een heerlijk gevoel was, wat een waagstuk. Helemaal scherp waren we niet, maar ik geloof dat het publiek ons wel waardeerde.
Drie verschillende voorstellingen op Mennorode. Het was een tour de force, een fiks karwei, en tegelijk heerlijk om te doen. Leve de doopsgezinden!

Kees Posthumus
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *