Mediteren over je Sinterklaasgedichten?

Vincent Duindam legt uit dat de basisvaardigheden om zich spiritueel te redden bij kinderen eigenlijk al ingebakken zitten, en als je dat als ouder even vergeet herinneren ze je er wel even aan.

In harmonie samenleven

“Nergens zijn zoveel mogelijkheden om je spiritueel te ontwikkelen als in het reilen en zeilen van alledaagse relaties. Dit komt heel mooi naar voren in een verhaal over Sint Franciscus. Drie jonge mannen waren naar hem toegekomen om hem zijn zegen te vragen. Ze wilden kluizenaars worden, elk in een eigen grot – diep in de bergen van Umbrië. Franciscus glimlachte. Hij droeg ze op om inderdaad kluizenaar te worden, maar met zijn allen in één hut. Eén zou de rol van vader op zich moeten nemen, de tweede zou zich als moeder moeten zien en de derde zou hun kind zijn. Om de paar maanden zouden ze van rol moeten wisselen. En zo zouden ze in perfecte harmonie samen moeten leven, altijd met het belang van de ander in gedachten.”

Eknath Easwaran, aan wie ik dit verhaal ontleen, heeft er het volgende commentaar bij: “Je kunt de kluizenaars-in-spé bijna veelbetekenend naar elkaar zien kijken. Hun leraar bood ze eigenlijk een veel grotere uitdaging dan zij zelf in gedachten hadden gehad. Niettemin voerden ze de opdracht van Franciscus uit, en kwamen tot de ontdekking dat relaties tussen mensen bij uitstek geschikt zijn om onze lastige kanten bij te vijlen en tot de meest zuivere kern in onszelf te komen. Dus als we ons spiritueel willen ontwikkelen, kunnen we op elk moment beginnen in het gezelschap van wie ons het meest nabij zijn.”

Je zou bijna zeggen: als ‘het gezin’ niet bestond, zou het uitgevonden moeten worden –ten behoeve van onze eigen spirituele ontwikkeling: wakker worden doen we voor de kinderen – en zij helpen ons daarbij. 

Fundamentele verwevenheid

Er is een ‘fundamentele verwevenheid’ tussen hoe je zelf opgevoed bent, en hoe je start met de opvoeding (of omgang) met de kinderen die later in je leven komen. Ook als je je tegen je ouders afzet. Daarom is het belangrijk om inzicht te hebben in je eigen opvoeding. Hoe kan ik een goede opvoeder worden, vroeg men Freud; door in psycho-analyse te gaan, was zijn antwoord. Opvoeder: ken jezelf, is wat algemener.  Dit is meer dan cognitief, rationeel of verstandelijk. En ook dieper  dan het gevoelsleven, emoties, affecten, etc. Dit zijn wezenlijke eerste stappen, maar uiteindelijk gaat het om jezelf kennen als de stille ruimte waarin dit alles zich toont. 

Maak je niet druk

Om ‘de spirituele ontwikkeling van de kinderen’ en hoe je die zou kunnen bevorderen, hoef je je daarbij niet zo druk te maken. Die kan voor zichzelf zorgen. Kinderen zijn uit zichzelf al spiritueel. Je kunt leren van hun spontaniteit, hun transparant zijn, hun ‘samenvallen met zichzelf’. Het is belangrijk om kinderen niet te veel af te leren, ze te ontmoedigen of overbezorgd te zijn en om wel hun intuïtie serieus te nemen. Toen ik overbezorgd mijn dochter waarschuwde dat ze zou kunnen vallen, keek ze me heel vriendelijk aan en zei: ‘maar dan sta ik weer op, pap’. En ze was pas drie. Op het meest essentiële niveau hoef je kinderen niets te leren, zijn ze al compleet. Authentiek contact is genoeg. Je leert net zo veel van de kinderen als zij van jou. Je ontwikkelt je met en aan elkaar. Je bent elkaars goeroe. Wanneer je zwart opgemaakte puberdochter je een grote mond geeft, kun je denken: bekijk het maar, en je op de avondkrant concentreren, maar je kunt ook proberen ‘in contact’ te blijven, en op een liefdevolle manier een grens te stellen, als dat nodig is. 

Geduld en mildheid

Houd je maar vooral geduldig en mild bezig met je eigen spirituele ontwikkeling. En één ding is zeker: kinderen kunnen je daarbij helpen. Vaak juist doordat ze even krachtig ‘oproepen’ wat jij in jezelf krachtig hebt weggeduwd. Een oud Tibetaans gezegde luidt: “Seeking happiness outside ourselves is like waiting for the sun to shine in a cave facing north”. Richt je dus vooral op jezelf. Wees aandachtig. Zie het kind, zoals het is, en niet door de mist van je eigen conditioneringen, projecties, pijn en verlangens. Kinderen houden je een spiegel voor. Onze oudste dochter moest van mij minimaal twee avonden ‘vrij’ plannen, omdat haar leven zo druk en hectisch was. Deze “chill-avonden” moesten ook in de agenda genoteerd worden, zodat alles goed zou lopen. En wat kreeg ik met Sinterklaas: een mooi gedicht met een “chill agenda”. De toepasselijke woorden van de antroposoof Loek Dullaart schoten me te binnen: “Mediteer maar op je Sinterklaasgedichten, want ze houden je een spiegel voor.” 

Bronnen:

Eknath Easwaran, Words to Live by,  Nilgiri Press, 2007. 

www.loekdullaart.nl

Afbeelding: janwillemsen via Compfight cc

Vincent Duindam
Vincent Duindam is psycholoog. Zijn onderzoek naar ‘zorgende vaders’ werd erg bekend. Op dit moment verbindt hij inzichten uit zowel de positieve psychologie als de grote spirituele tradities met de thema’s ouderschap, onderwijs en relaties.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *