'Mama, ga ik naar de hel?'

Het is lang geleden, maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren de angstige ogen van mijn dochter, toen ze met die vraag thuis kwam uit school. Ik was verbijsterd.

‘Naar de hel?! Hoe kom je dáár nou bij?’ ‘De juffrouw zei’… Wat de juffrouw precies verteld had weet ik niet meer, waarschijnlijk was ik al te kwaad om het goed tot me door te laten dringen. Stel je voor, een leerkracht die willens en wetens kinderen bang maakt voor God. Of misschien deed ze het niet eens met opzet, maar bracht ze alleen haar eigen angst over: kinderen voelen dat snel aan. Deze juf was gelukkig een uitzondering, alle andere leerkrachten deden het prima. En geloof me, ik hield het vanaf dat moment haarscherp in de gaten! ‘Die juffrouw heeft het helemaal verkeerd’, zei ik gedecideerd. ‘God stopt geen kleine meisjes in de hel. Sterker nog: God stopt helemaal niemand in de hel. God houdt van ons, nog veel meer dan jij van papa en mama houdt, of omgekeerd. Dus zeg nou zelf: zou jij ons naar zo’n plek toe sturen, zelfs als we iets heel verkeerds deden? Nee toch?’ Ze vond het wel een goed argument geloof ik. En dat is het natuurlijk ook. De hel, die kunnen we heel goed voor elkaar creëren. Dat doen we ook regelmatig, iedere keer dat we ons liefdeloos of respectloos gedragen tegenover een ander; iedere keer dat we liever oordelen dan begrijpen, enzovoort. De hel is mensenwerk. Laten we God daar buiten houden, alsjeblieft. God.is.Liefde. Altijd.

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *