Lisette Thooft: ‘Vind je eigenwijsheid’

In deze tijd van waarin excelleren een dwingende eis is, komt mythosoof Lisette Thooft met een fris tegengeluid. In haar nieuwste boek Wie domme dingen doet wordt wijs houdt ze de lezer voor dat onze mislukkingen in feite zaadjes zijn tot spirituele groei. Eigenlijk zou je haar boek kunnen lezen als een opgewekt pleidooi om je hoofd te stoten. Je zogenaamde mislukkingen waarover je je ogen uit je hoofd schaamt, vormen de toegang tot echtheid. Die deuken en krassen verwijderen, anders gezegd, alles wat nep aan je is. Al die dingen die we hooghouden om volmaakt en gaaf te lijken. 

Van slijtage naar echtheid
‘Echt worden,’ schrijft Lisette Thooft, ‘kan alleen als je slijt. Daarom hoef je ook niet te treuren als je ouder wordt en rimpels krijgt, als je je figuur verliest of je tanden eruit moeten. Ik zou bijna zeggen: hoe valser je tanden, hoe echter je wordt.’ En al relativeert ze zo’n uitspraak ook wel weer, de boodschap is duidelijk: beelden moeten aan diggelen, je menszijn is in geen beeld te vatten. Daar gaan de billboards met parelwitte tanden en ingesnoerde lijven en andere volmaaktheidsidealen. Lisette Thooft wijst glimlachend naar het gebroken schermpje van mijn mobiele telefoon. ‘Dat vind ik nou altijd zo leuk, die gebarsten schermpjes,’ zegt ze aan haar tafel thuis. En ook het spiksplinternieuwe exemplaar van haar boek waar ik de avond tevoren per ongeluk een glas rode wijn over heb laten vallen, kan ze waarderen. Tekenen van leven. Tekenen van slijtage. En dus echtheid.

Blijmoedige spot
In haar nieuwste boek laat ze aan de hand van haar eigen lotgevallen zien hoe de these Wie domme dingen doet wordt wijs gaandeweg bewaarheid mag worden. Lisette Thooft spaart zichzelf daar niet in. Maar haar toon blijft licht en altijd is daar die tongue in the cheek. Het is alsof ze zowel met het leven als met zichzelf een beetje spot.

Mislukkingen, een gebroken relatie, een onderneming die totaal mislukt, een gebarsten schermpje van je mobiel omdat je ze stom was, zoals ik, om een driftbui erop uit te leven, zijn één ding. Onze schaduwzijden, al die kanten die we liever verborgen willen houden omdat ze naar ons idee het daglicht niet kunnen verdragen. Dat is natuurlijk een heel ander verhaal. Toch neemt Lisette Thooft  ook die dapper en blijmoedig mee in haar betoog. Zoals ze al eerder heeft gedaan in haar vorige boeken. 

Daar aan haar tafel weet ze goed uit te beelden hoe ze als een draak van een moeder en vrouw van bovenaf op alles en nog wat wil zitten. Het ziet er geestig uit. De humor schuilt in de herkenbaarheid. Waarvan acte. Lisette doet de archetypische draak in ons vrouwen zo uit de doeken: ‘De innerlijke feeks of heks is je innerlijke godin die intens verlangt naar overgave, naar totale veiligheid, geborgenheid en ontspanning – maar denkt dat ze die geborgenheid niet kan krijgen, omdat haar geliefde niet perfect is. Dat is natuurlijk verschrikkelijk. Een godin die zich wil overgeven en ziet dat het niet kan, omdat de man aan wie ze zich wil overgeven niet helemaal volmaakt is. Geen wonder dat die godin boos wordt. Dat ze haar geliefde probeert te vertellen hoe hij zou moeten zijn. Dat ze boven op hem gaat zitten en commando’s uitdeelt. Als hij nou maar eens zou luisteren, zou doen wat ze zei! Geen wonder dat ze gaat zuchten en steunen, klagen en met haar ogen rollen! Of dat ze felle beschuldigingen uit. Of gaat vitten en mopperen.’ 

Verslinden
En eerlijk is eerlijk, zo vertaalt de mythosoof het naar haar eigen leven: ‘Ik zag hoe bozig ik tegen mijn geliefde deed als hij met een verkeerde boodschap thuiskwam, terwijl ik zelf ook zo vaak per ongeluk iets verkeerds pak uit het winkelschap. Ik hoorde mezelf snauwen en onaardige dingen tegen hem zeggen die ik tegen goede vrienden nooit zou zeggen. En ik zag hoe hij soms versteende of veranderde in een glibberige kikker, onder mijn woedende blik.’ 

Dat is geen misselijke taal. Lisette vertelt hoe die draak, die enorme seksuele energie die zij in haar boek De onverzadigbare vrouw en de afwezige man heeft beschreven, de man wil verslinden. En die man die vrij wil zijn.

Het klinkt als een nachtmerrie, maar Lisette lijkt er laconiek onder: ‘Als vrouwen uit de overgang komen en ouder worden dan moeten ze hun seksuele macht opgeven. Het gevaar bestaat dan dat we in heksen veranderen. Al die energie gaat dan zitten in wraak en rancune over het verlies van die seksuele macht. Maar je kunt die energie ook richten op een hoger doel. En leef er maar mee dat je niet perfect bent en dat er een heks in je leeft. Als je weet dat je innerlijke godin en je innerlijke heks zusters zijn, dan kun je van allebei houden.’

Tekst: Karin Melis
Foto Lisette Thooft: 
Tessa Posthuma de Boer

Lisette Thooft is mythosoof. Ze duidt de wijsheid die besloten ligt in mythen en sprookjes. Lisette Thooft schrijft in veel tijdschriften over deze levenswijsheden. Zo is zij huisfilosoof van het maandblad Happinez. 

 

Vrijdag 4 oktober aanstaande geeft Lisette Thooft een lezing in Maria ter Zee, centrum voor geloof en cultuur, te Noordwijk aan Zee. Zij spreekt over hoe je door schade en schande mooi oud wordt. 

 

Inschrijving: info@mariaterzee.nl
Deelname: 7,50
Zie ook: www.lisettethooft.nl

Karin Melis
Karin Melis (karinmelis.nl) is filosoof, docent, publicist en gesprekspartner. Ze is in de eerste plaats een toehoorder: pogend te delen wat ze ontvangen heeft en te horen wat anderen haar te zeggen hebben. Altijd verkennend, immer onderzoekend.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *