Le Pont d’Avignon

Wim Wattel probeert het vluchtelingenleed in dit stuk uit het blad VrijZinnig een plek te geven. Onder de indruk van hun vele gebroken verhalen valt het hem toch duidelijk niet mee.

Als je geen verhaal hebt

Religie betekent verbinding. In een aankondiging voor de Inspiratiedag van 18 april lees ik: ‘Mensen maken verhalen. Verhalen maken mensen. Verhalen geven ons identiteit en oriëntatie.’ Prachtig allemaal, natuurlijk. Toch op deze achterpagina (van het blad VrijZinnig, red.) nog even een vraagje: Aan welk verhaal verbind je je, als je geen verhaal hebt? Of liever, een onprettig verhaal dat anderen niet graag horen? Een verbinding met een los eindje, een Pont d’Avignon?

In Nieuwsuur viel op 16 december 2014 te horen dat Nederland 60.000 daklozen telt – een flinke provinciestad vol. En hun aantal neemt toe. Al dan niet gekozen. Hoe kom je er toe alle verbindingen met je eigen verleden, met vrienden en familie, met werk te verbreken? Dan moet het wel ver met je gekomen zijn: de stekker eruit, verbinding verbroken, disconnected. Geen gemakkelijk verhaal dus.

Op een gammel wrak

Het moet wel ver met je gekomen zijn om voor 6000 Euro op een gammel wrak aan boord te gaan met een paar honderd anderen, om je land te verlaten omdat daar je levensomstandigheden nog slechter waren. Om keer op keer een poging te doen om over het hek te klimmen naar Ceuta of Melilla, snippers Europa aan de Afrikaanse kust. Om je te verstoppen in een vrachtwagen in Calais of Europoort die klaarstaat voor de overtocht naar het beloofde Engeland.

Omgekeerd (Tinkebell spuugde hierover vuur in Trouw, 6 januari): Het zal je maar overkomen, zoals Feda Amari, na 18 jaar Nederland op het vliegtuig te worden gezet, terug naar Afghanistan, met achterlating van vrouw en kinderen, omdat je ooit ten tijde van het communistische regime aldaar werkzaam was als politieagent voor de veiligheidsdienst Khad en daarom nu zonder vorm van proces bij categorie 1F wordt ingedeeld: oorlogsmisdadiger. 

De krant staat bol van dit soort verhalen. Verhalen waarmee je je maar liever niet verbindt. Maar toch…

Dwaze maagden

In de bijbel staat de gelijkenis van de wijze en de dwaze maagden. De moraal: je kunt – bij nacht en ontij – maar beter zorgen dat je je zaakjes voor elkaar hebt. Dan kun je verhaal halen. Toch waren er vijf domme blondjes zonder lampolie. Het slot van het liedje was dat ze – te laat – voor een gesloten deur kwamen. Een beeld van het Koninkrijk Gods? Ik vind het maar moeilijk verteerbaar. 

Dit artikel is geschreven door Wim Wattel, medisch bioloog en redactielid van het tijdschrift VrijZinnig.

Afbeelding: Pont d’Avignon (Bron: Wikicommons)

VrijZinnig
Dit artikel verscheen eerder in het blad VrijZinnig. VrijZinnig is het kwartaalblad van de Vereniging van Vrijzinnige Protestanten, een beweging voor eigentijds geloven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *