Kunst: Sterren

Dan heb je dus één ster. Je slaat de krant open en het staat er. Dat waar je al die jaren voor gewerkt hebt kapot. Meneer komt een verdwaalde dinsdagavond binnenzetten en een dag later kan je eigenlijk gelijk je kostuum en je decor opbergen. Het heeft toch geen zin meer. Jouw publiek leest die krant. Jouw publiek neemt het serieus. ‘Ik heb te doen met de één-ster-beoordeelden’. Column door Kalle Brüsewitz.

Dat was de strekking van de column die Nico Dijkshoorn schreef in De Volkskrant. Hij had te doen met een cabaretgroep die volledig werd afgemaakt in diezelfde krant. Overigens had de schrijver geen mening over het systeem van sterren uitdelen aan voorstellingen, maar gebruikte hij het fenomeen als middel voor een leuke scène over de busreis naar het volgende optreden en om zijn ongenoegen over fysiek theater kenbaar te maken.

Ik vind dat we af moeten van het officieel beoordelen van dingen, en zeker kunst. Niet omdat mensen geen mening mogen hebben of ergens verstand van kunnen hebben, maar omdat het totaal zinloos is. Een apparaat kun je beoordelen op de functie, maar een brood alleen op basis van smaak. Als dat brood er niet uitziet en je vindt het niet lekker kan iemand anders het nog steeds prima te eten vinden. Maar als een krultang je haar niet krult, krult het je haar niet. Dan is het kapot. Dat is geen kwestie van smaak.

Over de oorlog in Syrië zou ik niet erg positief zijn, omdat de wapens ‘de toeschouwer wat op afstand houden’. Één ster! De eerste wereldoorlog daarentegen ‘is nog ouderwets handwerk, met loopgraven en zo’. Vijf sterren! Zo werkt het gelukkig niet. Sterren geven aan oorlogen is net zo zinloos en dat zouden we ook niet serieus nemen. Kunst is arbitrair en iedereen heeft daar een eigen beleving van. Dat is wat kunst doet en kan. Dat is wat kunst iets anders maakt dan een krultang.

Een recensent is net als ieder ander. Het enige verschil is dat wij met z’n allen hebben besloten dat we aan zijn of haar mening meer waarde hechten dan aan de mening van iemand die geen sterren uitdeelt in een krant. Het is volkomen arbitrair, maar je maakt er een zoveel mee kapot. Laten we afspreken dat kunst alleen nog maar beschreven wordt. Stuur observanten naar de musea en theaters. Laat ze in kaart brengen wat er is. De toeschouwer mag zelf vervolgens zelf bepalen hoeveel sterren het krijgt. Want wie ben jij om de belevingswereld van een ander en de troost die kunst kan bieden één ster te geven?

Photo Credit: hangdog via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *