Kunst: Stad van liefde, stad van haat

Parijs zoekt troost. Parijs likt zijn wonden. Parijs doet een stap op de plaats. Maar Parijs is niet de stad die het nu lijkt te zijn. En toch ook weer wel. Parijs lacht en Parijs huilt. Dat is Parijs. Maar Parijs zoekt een veilig heenkomen. Parijs zoekt zijn heil in alles wat de stad zo mooi maakt. Door Kalle Brüsewitz.

Hemingway

De zon, de lucht, de contouren van een toren, de rondjes om de poort. Parijs gaat door. De Parijzenaar leest massaal ‘A Moveable Feast‘ van Ernest Hemingway. De herinneringen van de grote Amerikaanse schrijver aan zijn Parijs. Verhalen over liefde, de schoonheid van de stad en alles wat Parijs tot Parijs maakt. Parijs gelooft haar ogen niet. Parijs is het even kwijt. Parijs lijkt vergeten hoe mooi ze is. Ze hebben de ogen van een ander nodig. De ogen van een ander, waarin ze zichzelf zien. Tijd voor contemplatie en mensen die ze helpen de schoonheid weer te zien.

De schoonheid die zo prachtig wordt beschreven in duizenden boeken. De schoonheid van de huizen en de mensen, de bomen en de bloemen. De wijken, de kerken en de Seine er middenin. De verliefde mensen bevolken de stad, maar ook de betaalde liefde is hier mooi. De Moulin Rouge, tot kunst verheven. Hoeren die meer zijn dan lustobjecten. Het zijn vrouwen die jongens helpen man te worden, zoals Eric-Emmanuel Schmitt beschrijft in ‘Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran‘. Zelfs die liefde lijkt echt.

Frühling in Paris

De geluiden van de stad. Meer dan toeterende auto’s alleen. De geluiden van de liefde, de muziek, het eindeloze lachen van geluk. De geluiden van Parijs. De geluiden van de liefde. De klanken van Brel, Aznavour en Piaf klinken in ieders hoofd. Zelfs als het regent is Parijs nog prachtig, hoe naar de situatie ook is, zoals Chris de Burgh zingt in ‘Rainy night in Paris’. De klanken van de Notre Dame en de Champs-Elysées. De geluiden van dat wat Parijs tot Parijs maakt. En er is meer. De geluiden van de prachtige woorden. De taal van de liefde. Zonder dat je het kan verstaan wordt je verliefd. Op haar, op hem, op Parijs. Zonder dat je weet wat de woorden betekenen hoor je dat dat de taal van de liefde is.

Maar de geluiden klinken soms anders. Niet alleen de geluiden van de liefde klinken in Parijs. Ook de geluiden van de gebroken liefde. De geluiden van geschreeuw en liefde die in de knop gebroken is. De geluiden van een bloedende lente. Het is Rammstein’s ‘Frühling in Paris‘ die je die pijn laat voelen. In een onbegrepen taal in een onbegrepen stad. En de spijt, de spijt van Edith Piaf. Die pijn. De pijn die nu nog veel dieper is. De pijn van dood. De pijn van haat.

La Haine

De haat zit ook diep in deze stad. De haat is ouder dan we hopen. Het leven in de banlieues van Parijs is hard. Al decennia is het daar heel hard. In 1995 al kwam dit tot een hoogtepunt. De dood van een Afrikaanse jongen door politiegeweld leidt tot rellen. De film ‘La Haine‘ legt dit leven en deze haat ontluisterend bloot. De haat jegens de politie en daar tegenover het uitzichtloze leven van de jongeren zonder toekomst. Mensen staan lijnrecht tegenover elkaar. Mensen voelen geen liefde en zien dat de stad niet alleen maar mooi is. Dag in dag uit. Parijs is natuurlijk niet alleen maar mooi. Parijs is een stad van uitersten. De verliefde stellen slenteren door de straten, terwijl in de buitenwijken mensen worden neergeschoten om een beetje kleingeld. Ook hier haat men elkaar. In de stad van de liefde haat men. De stad van haat en de stad van liefde.

De haat zit diep in de wortels van de stad. Maar laten we die haat nou niet toelaten. Zoals die ene nabestaande van het bloedbad in concertzaal Bataclan al zei: ‘mijn haat krijgen jullie niet’. Laten we elkaar niet haten. Want elke morgen als de zon opkomt in Parijs weet je weer hoe mooi het is. Want dat weet je altijd zeker: er is niets mooier dat een ontwakende stad. Want dan weet je weer dat er een kans is om dingen anders te doen. Elke nacht reset de stad en elke ochtend kan alles anders zijn dan de dag daarvoor. Elke ochtend is een nieuwe ochtend om lief te hebben in plaats van te haten. laten we kiezen voor een ontwakende stad. ‘Il est cinque heures, Paris s’eveille‘. Laat die ochtend de ogen van de ander zijn. Laat die ochtend dat zijn wat de Parijzenaar nodig heeft om te zien dat liefde altijd wint.

Photo Credit: Ben Harrington via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *